اسطوره ها و افسانه ها

تاثیر آئین‌های کهن ایرانی بر آئین زرتشت

حامد منوچهری کوشا — Thu, 26 Apr 2012 19:30:07 +0000

به آئین‌ها و عقاید اقوام ایرانی‌تبار و اقوام بومی فلات ایران در عصر مقدم بر زرتشت و چگونگی تأثیرگذاری این آئین‌ها بر نوآوری دینی آئین زرتشت، می‌پردازد. برای شناخت دین در ایران باستان می‌توان به دو منبع اوستا و سنگ‌نبشته‌های هخامنشی استناد کرد.در اوستا چندین‌بار واژهٔ ائیریه به معنی آریائی تکرار شده‌است. ائیریه شکل باستانی ثبت شدهٔ واژهٔ آریاست که برای اشاره به مجموعهٔ اقوام ایرانی‌تبار و هندیان به‌کار می‌رود.

دین کهن اقوام ایرانی‌تبار برگرفته از عقاید کهن‌تر آریایی‌هاست که در آن عوامل طبیعی و روان مردگان اهمیت بسزایی داشتند. در طی تکامل این عقاید، هر یک از اجزای طبیعت، به صورت خدایی درآمده‌بود و بدین‌گونه خدایان بسیاری بر سرنوشت جهان فرمانروایی ‌می‌کردند. در این رشته عقاید کهن آریایی‌ها، دو دسته از خدایان وجود داشتند که به آنان اهوره (نیروهای نیک) و دیوه (نیروهای پلید) گفته‌می‌شد. در میان این اقوام این عقیده وجود داشت که در جهان دو آئین و قانون وجود دارد، ارته و دروغ. یکی به معنی نظم و تقوا و دیگری به معنی آشوب و دروغ. اقوام هندوایرانی‌ در زمانی بسیار کهن، به خدا-پدری اعتقاد داشتند که با نام و صفت‌های گوناگونی خوانده می‌شد. همهٔ خدایان چه اهوراها و چه دیوها، فرزندان او بودند، ولی خود او در امر آفرینش و امور جهان وظیفه‌ای برعهده نداشت. این اندیشه در ایران با نام آئین زروانی معروف است. این آئین کهن هندوایرانی، در فلات ایران چندبار متحول شد. در مرحلهٔ نخست، دیوان از خدایی افتادند و به مظاهر نیروی شر تبدیل شدند. در مرحله بعد افزوده شدن یک ویژگی دیگر، یعنی وجودی با نام اهورامزدا در رأس جهان خدایان بود. اهورامزدا در نوشته‌های هندیبه چشم نمی‌خورد. تحول سومی که در فلات ایران رخ داد، از اهمیت افتادن زروان در دین زرتشت بود. ساکنین و اقوام بومی ایران که قبل از ورود آریایی‌ها در نقاط مختلف فلات ایران سکونت داشتند، دارای عقاید مهرپرستی بودند. احترام به گیاهان و درختان و بطور کلی تمام رستنی‌ها و جانوران سودمند برای جهان هستی، در میان‏ ایرانیان رسم بوده‌است. همچنین از همان دوران زندگی مشترک هندوایرانیان به تدریج نوعی گاه‌شماری مشابه برای جشن‌ها و نیایش‌ها را رایج کرد. در بین جشن‌هایی فراوانی که در ایران باستان برگزار می‌شد، برخی از جشن‌ها به آتش ارتباط داشت.

زرتشت کیش کهن آریایی را از اساس تغییر داد. او ستایش ایزدان باستان را منع کرد و ستایشگرِ خدای یگانه، یعنی اهورامزدا گردید این تغییرات در بخشگات‌های اوستا به چشم می‌خورد. اما بخش‌های دیگر اوستا (یشت‌ها و یسنا) با اینکه اصول زرتشتی دارد، ولی یادآور آئین کهن آریایی‌ها است. در این بخش‌ها گروهی از ایزدان، فرشتگان و چه‌بسا دیوان، همان پروردگاران آریایی هستند که در بین ایرانیان و هندوان مشترک بودند. وندیداد یا کتاب شرایع و احکام مزدیسنان نیز بخش دیگری از اوستاست که به مغان پیش از زمان زرتشت، اقوام و مردم بومی ایران زمین و آریایی‌های مقدم بر زمان زرتشت پرداخته است. وندیداد برای شناخت و دریافت قسمتی از باورها و مذاهب پیش از زرتشت بکار می‌آید. این بخش یا به وسیله مغان و یا با نظارت مستقیم آنان تدوین شده است. بیشتر عناوین و بندهایی که به عنوان اساس و رئوس دینی در وندیداد شمرده شده‌اند، یا در دین اصیل زرتشت رد شده و یا هیچ اشاره‌ای درباره‌شان نشده‌است. بنابراین دین زرتشت را شاید بتوان با دو عنوان مختلف معرفی کرد. یکی آئین زرتشت و دیگری آئین مزدیسنا. آنچه به نام آئین زرتشت نامیده می‌شود، مجموعه‌ای مطالب است که از گاهان و سرودهای خود زرتشت برمی‌آید.در مقابل آنچه آئین مزدیسنا خوانده می‌شود، مطالب اوستایی و پهلوی و مفاهیم گاهانی است که به عقاید ایرانیان پیش از زرتشت، آمیخته است. در واقع آئین مزدیسنا همان آئین کهن است که از صافی عقاید زرتشت گذشته، و تنها رنگ آن را پذیرفته و به عصر معاصر رسیده‌است و معمولاً از آن به اوستای نو یاد می‌کنند.

به سبب فقدان آگاهی‌های تاریخی هنوز نمی‌توان از روی تفسیر و گزارش اوستا زمان و محل ظهور آئین زرتشت را به طور دقیق تعیین کرد و یا از چگونگی گسترش آئین مزدیسنا در ایران باستان آگاه شد. در این موارد بحث و تردید بسیار است. در مورد اینکه از چه زمانی تبلیغ آئین زرتشت در ری (که پایگاه مرکزی مغان بود) شروع به رشد کرد، قرائن و شواهد روشنی موجود نیست همچنین با وجود دستاوردهای حاصل از علوم باستان‌شناسی، زبان‌شناسی تطبیقی، زبان‌شناسی تاریخی، مردم‌شناسی و تاریخ، هنوز در مورد مذهب هخامنشیان اختلاف نظر وجود دارد. در این ناآگاهی آثار نویسندگان یونانی و رومی، در به دست آوردن تصوری از جنبش‌های مذهبی و دگرگونی و پیچیدگی و نوکیشی و دین‌آوری ایران باستان بسیار باارزش هستند.

منبع:دانشنامه فارسی ویکی پدیا

همچنین بخوانید :

«تاریخ ما» در فیس بوک فید «تاریخ ما»

© فوئبوس آپولو برای اسطوره ها و افسانه ها, | لینک به نگاره |
برچسب ها: آتش, آریا, آریایی, آفرینش, استان, اش, اقوام, ال, اهورا, اهورامزدا, اوستا, اوستایی, ایران, ایران باستان, ایرانی, ایرانیان, ایزد, ایزدان, باست, باستان, باستانی, برای, تاریخ, تاریخی, ترک, جشن, جهان, خدا, خدای, خدایان, دانش, درباره, درخت, دین, دینی, دیوان, دیگر, رع, روم, رومی, زرتشت, زروان, زمین, زن, زندگی, سرنوشت, شای, شمار, شماری, شناخت, طبیعی, عناوین, عنوان, فری, مار, مانی, مذاهب, مذهب, مردم, مزدا, معاصر, معرفی, معنی, نظم, نیایش, هخامنشی, هخامنشیان, هل, هند, هندو, واژه, وستا, پهلوی, کتاب, گرگ, گی, گیاه, یسنا, یم, یونان, یونانی

تاریخچه و ریشه نوروز

حامد منوچهری کوشا — Sun, 11 Mar 2012 11:01:22 +0000

منشأ و زمان پیدایش نوروز، به درستی معلوم نیست. در برخی از متن‌های کهن ایران ازجمله شاهنامه فردوسی و تاریخ طبری، جمشید و در برخی دیگر از متن‌ها، کیومرث به‌عنوان پایه‌گذار نوروز معرفی شده‌است.پدید آوری نوروز در شاهنامه، بدین گونه روایت شده‌است که جمشید در حال گذشتن از آذربایجان، دستور داد تا در آنجا برای او تختی بگذارند و خودش با تاجی زرین بر روی تخت نشست. با رسیدن نور خورشید به تاج زرین او، جهان نورانی شد و مردم شادمانی کردند و آن روز را روز نو نامیدند.

برخی از روایت‌های تاریخی، آغاز نوروز را به بابلیان نسبت می‌دهد. بر طبق این روایت‌ها، رواج نوروز در ایران به ۵۳۸ سال قبل از میلاد یعنی زمان حمله کورش بزرگ به بابل بازمی‌گردد. همچنین در برخی از روایت‌ها، از زرتشت به‌عنوان بنیان‌گذار نوروز نام برده شده‌است.اما در اوستا (دست کم در گاتها) نامی از نوروز برده نشده‌است.

نوروز در زمان سلسله هخامنشیان

کوروش دوم بنیان‌گذار هخامنشیان، نوروز را در سال ۵۳۸ قبل از میلاد، جشن ملی اعلام کرد. وی در این روز برنامه‌هایی برای ترفیع سربازان، پاکسازی مکان‌های همگانی و خانه‌های شخصی و بخشش محکومان اجرا می‌نمود.این آیین‌ها در زمان دیگر پادشاهان هخامنشی نیز برگزار می‌شده‌است. در زمان داریوش یکم، مراسم نوروز در تخت جمشید برگزار می‌شد. البته در سنگ‌نوشته‌های به‌جا مانده از دوران هخامنشیان، به‌طور مستقیم اشاره‌ای به برگزاری نوروز نشده‌است.اما بررسی‌ها بر روی این سنگ‌نوشته‌ها نشان می‌دهد که مردم در دوران هخامنشیان با جشن‌های نوروز آشنا بوده‌اند، و هخامنشیان نوروز را با شکوه و بزرگی جشن می‌گرفته‌اند.شواهد نشان می‌دهد داریوش اول هخامنشی، به مناسبت نوروز در سال ۴۱۶ قبل از میلاد سکه‌ای از جنس طلا ضرب نمود که در یک سوی آن سربازی در حال تیراندازی نشان داده شده‌است.

در دوران هخامنشی، جشن نوروز در بازه‌ای زمانی میان ۲۱ اسفند تا ۱۹ اردیبهشت برگزار می‌شده‌است.

نوروز در زمان اشکانیان و ساسانیان

در زمان اشکانیان و ساسانیان نیز نوروز گرامی داشته می‌شد. در این دوران، جشن‌های متعددی در طول یک سال برگزار می‌شد که مهمترین آنها نوروز و مهرگان بود. برگزاری جشن نوروز در دوران ساسانیان چند روز (دست کم شش روز) طول می‌کشید و به دو دوره نوروز کوچک و نوروز بزرگ تقسیم می‌شد. نوروز کوچک یا نوروز عامه به مدت پنج روز، از یکم تا پنجم فروردین گرامی داشته می‌شد و روز ششم فروردین (خردادروز)، جشن نوروز بزرگ یا نوروز خاصه برپا می‌شد.در هر یک از روزهای نوروز عامه، طبقه‌ای از طبقات مردم (دهقانان، روحانیان، سپاهیان، پیشه‌وران و اشراف) به دیدار شاه می‌آمدند و شاه به سخنان آنها گوش می‌داد و برای حل مشکلات آنها دستور صادر می‌کرد. در روز ششم، شاه حق طبقات گوناگون مردم را ادا کرده بود و در این روز، تنها نزدیکان شاه به حضور وی می‌آمدند.

شواهدی وجود دارد که در دوران ساسانی سال‌های کبیسه رعایت نمی‌شده‌است. بنابراین نوروز هر چهار سال، یک روز از موعد اصلی خود (آغاز برج حمل) عقب می‌ماند و درنتیجه زمان نوروز در این دوران همواره ثابت نبود و در فصل‌های گوناگون سال جاری بود.

اردشیر بابکان، بنیان گذار سلسله ساسانیان، در سال ۲۳۰ میلادی از دولت روم که از وی شکست خورده بود، خواست که نوروز را در این کشور به رسمیت بشناسند. این درخواست مورد پذیرش سنای روم قرار گرفت و نوروز در قلمرو روم به Lupercal معروف شد.

در دوران ساسانیان، ۲۵ روز پیش از آغاز بهار، در دوازده ستون که از خشت خام برپا می‌کردند، انواع حبوبات و غلات (برنج، گندم، جو، نخود، ارزن، و لوبیا) را می‌کاشتند و تا روز شانزدهم فروردین آنها را جمع نمی‌کردند. هر کدام از این گیاهان که بارورتر شود، در آن سال محصول بهتری خواهد داد. در این دوران همچنین متداول بود که در بامداد نوروز، مردم به یکدیگر آب بپاشند. از زمان هرمز اول مرسوم شد که مردم در شب نوروز آتش روشن نمایند. همچنین از زمان هرمز دوم، رسم دادن سکه در نوروز به‌عنوان عیدی متداول شد.

نوروز پس از اسلام

از برگزاری آیین‌های نوروز در زمان امویان نشانه‌ای در دست نیست و در زمان عباسیان نیز به نظر می‌رسد که خلفا گاهی برای پذیرش هدایای مردمی، از نوروز استقبال می‌کرده‌اند. با روی کار آمدن سلسله‌های سامانیان و آل بویه، جشن نوروز با گستردگی بیشتری برگزار شد.

در دوران سلجوقیان، به دستور جلال‌الدین ملک‌شاه سلجوقی تعدادی از ستاره شناسان ایرانی از جمله خیام برای بهترسازی گاهشمار ایرانی گرد هم آمدند. این گروه، نوروز را در یکم بهار (ورود آفتاب به برج حمل) قرار دادند و جایگاه آن را ثابت نمودند. بر اساس این گاهشمار که به تقویم جلالیمعروف شد، برای ثابت ماندن نوروز در آغاز بهار، مقرر شد که حدوداً هر چهار سال یک‌بار (گاهی هر پنج سال یک بار)، تعداد روزهای سال را به‌جای ۳۶۵ روز برابر با ۳۶۶ روز در نظر بگیرند. این گاهشمار از سال ۳۹۲ هجری آغاز شد.

نوروز در دوران صفویان نیز برگزار می‌شد. در سال ۱۵۹۷ میلادی، شاه عباس صفوی مراسم نوروز را در عمارت نقش جهان اصفهان برگزار نمود و این شهر را پایتخت همیشگی ایران اعلام نمود.

منبع: دانشنامه ی اینترنتی ویکی پدیا،مقاله “نوروز”

همچنین بخوانید :

«تاریخ ما» در فیس بوک فید «تاریخ ما»

© فوئبوس آپولو برای اسطوره ها و افسانه ها, | لینک به نگاره |
برچسب ها: آب, آتش, آذربایجان, آفتاب, آل بویه, ادا, اردشیر, اردشیر بابکان, اساطیر, اساطیر ایران, اسطوره شناسی, اسلام, اش, اشکانی, اشکانیان, ال, الدین, امیان, اوستا, ایران, ایرانی, بابل, بابلیان, بابکان, برابر, برای, برج حمل, بررسی, بزرگ, بهار, تاریخ, تاریخ طبری, تاریخچه, تاریخچه نوروز, تاریخی, تخت جمشید, تعدد, تقویم جلالی, تور, تیر, جشن, جشن نوروز, جلال الدین ملک شاه سلجوقی, جمشید, جهان, خورشید, خیام, داریوش, داریوش یکم, دانش, دهقانان, دوازده, دین, دیگر, رع, روح, روحانیان, روم, ریشه, ریشه نوروز, زرتشت, زن, ساسانی, ساسانیان, سامانیان, ستاره, سلجوقیان, سپاهیان, شاه عباس صفوی, شاهان, شاهنامه, شاهنامه فردوسی, شمار, شیر, صفویان, عباسیان, عنوان, فردوسی, مار, مانی, مردم, معرفی, منشأ, مهرگان, موی, نشان, نقش جهان, نوروز, هخامنشی, هخامنشیان, هرمز اوّل, هرمز دوّم, وستا, پادشاه, پادشاهان, پیشه ورانبرج حمل, کاشت, کاشتن, کورش, کورش بزرگ, کوروش, کوروش دوم, کیومرث, گاتها, گی, گیاه, یم

آفرودیت

انی کاظمی — Tue, 07 Feb 2012 12:08:10 +0000

من (نویسنده کتاب) برای عنوانِ خدابانوی کیمیاگری ، جای مخصوصی به آفرودیت ، خدابانوی عشق و زیبائی میدهم که فرآیند سحر آمیز نیروی استحاله است که مختص او و او به تنهائی واجد آن است.

در اسطوره یونانی ، آفرودیت حضور بی نظیری داردکه باعث می شود میرنده ها ( انسانها) و خدایان ( به استثنای سه خدا بانوی باکره) عاشق او بشوند و زندگی نو و تازه ای بیابند. او میتواند یک مجسمه را تبدیل به زنی جاندار کند در حالیکه آتنا میتواند انسانهای جاندار را تبدیل به مجسمه کند. آفرودیت الهام بخش شعر و سخنان شور آمیز است و نماد نیروی عشق و خاصیت تبدیل بخشی آن است.

با آنکه آفرودیت از جهاتی ویژگی مشترکی با خدابانوهای باکره ( آتنا و آرتیموس و هستیا) و خدابانو های آسیب پذیر ( دیمیتر و هرا و پرسه فونه) دارد ، ولی به هیچیک از آ ن گروه تعلق ندارد. او بعنوان ایزد بانوئی که بیشترین تمایلات شهوانی را دارا است بی شک ، ایزدبانوی باکره نمی تواند باشد- هر چند او نیز مثل آرتیمس ، آتنا و هستیا هر کاری که مورد پسند خودش است انجام میدهد. و همینطور ایزد بانوی آسیب پذیر نیز نیست- با آنکه او نیز مثل هرا ، دیمیتر و پرسه فونه با خدایان مردان سر و کار دارد و فرزندانی هم دارد.

اما آفرودیت هیچگاه قربانی و مظلوم واقع نگشت و هیچگاه رنج و مرارت نکشید. در روابط اش با دیگری ، احساس میل و تمنا همیشه دوطرفه بوده و او هرگز قربانی هوس های دیگری نشده است. او تجربه های احساسی با دیگران را بیشتر از تجربه های مستقل و تنها( که تنها خدایان باکره را بر می انگیزاند) ، و یا تجربه های متصل شدن و باقی ماندن در یک رابطه ( خدا بانو های آسیب پذیر) ارزش می نهد.

پس بعنوان یک خدابانوی کیمیاگری ( خاصیت استحاله بخشی)، آفرودیت شباهت هایش با خدابانوهای دو دسته دیگر آشکار است اما او بطور ذاتی ، متفاوت با هر دو گروه خدابانو ها است. یعنی درست است که برای آفرودیت رابطه مهم است اما نه به معنای رابطه توام با تعهد طولانی مدت ( مثل خدابانو های آسیب پذیر) . آفرودیت بدنبال ایجاد رابطه است تا انرژی جدیدی به زندگی بیابد. این آرکی تایپ، ظهور اش یا از طریق روابط جنسی است و یا خلاقیت وسیله بیان جضور او می گردد. آنچه که آفرودیت بدنبال اش است با خدایان باکره متفاوت است اما او نیز مانند خدابانو های باکره ، تمرکز اش در این است که چه چیزی برای خودِ او معنا دار است . ووقتی تمرکز میکند دیگران نمی توانند حواس او را از هدفی که دارد پرت کنند. آفرودیت به آنجه ارزش می نهد منحصرا برای شوق شخصی است و جهت موفقیت ، دست آورد اجتماعی و یا شهرت نیست. از قضا آفرودیت در این مورد بطور متناقضی (پارادوکسی ) به هستیای درون گرا شبیه است که در صورت ظاهر هیچ شباهتی به آفرودیت ندارد. ( هیچکدام به دنبال شهرت و موفقیت اجتماعی نیستند).

هرکس و هر چیز که آفرودیت به آن نظر کند و دلش بخواهد در مقابل زیبائی او مقاومت اش را از دست میدهد . و یک جذب مغناطیسی دو طرفه صورت می گیرد و در آن شرایط هر دو طرف یکدیگر را بطور مساوی طلب می کنند و هر دو یک شوق قدرتمندی برای به سوی هم رفتن، و با یکدیگر در آمیختن و یکدیگر را “دیدن” و “شناختن” پیدا میکنند . در عین حال که این رانش می تواند فقط شوق جنسی باشد ، اما انگیزه اصلی آن مثل یک انگیزه روحی و یا معنوی ، عمیق تر از آن می باشد. برای آفرودیت ، رابطه جنسی مثل رابطه زبانی و یا میل به کمال با پیوستن به دیگری، به منظور یک جور ارتباط و یا اتحاد است. پس آنچه آفرودیت تولید میکند میل به شناخته شدن و شناختن دیگری است . اگر این میل به روابط جسمی بیانجامد، باروری و زندگی تازه ای در پی خواهد داشت . اگر این اتحاد در ذهن ، دل و یا روح ، صورت بگیرد ، آنوقت رشد روحی ، احساسی و معنوی را باعث خواهد گشت .

هنگامی که آفرودیت در یک رابطه متقابل ، تاثیر بخش می شود ، تاثیرش منحصر به رابطه رمانتیک و یا جنسی نیست بلکه رابطه افلاطونی ، رابطه عمیق روحی ، دوستی های عمیق و پیوند ها و شفقت و فهم دیگری هم از دیگر تاثیرات آفرودیت در روابط انسانی است. هر گاه رشد صورت می گیرد یک جرقه از خلاقیت هم درخشیده میشود – مثلا در معلمی ، راهنمائی ، مشاوره ، ادیت کردن نوشتار دیگری و روانکاوی – آفرودیت در کار است . زیرا اینگونه کارها به تنهائی نیست و دو سویه است و باید هر دو نفر را مشغول بدارد.

کیفیتِ آگاهی، هشیاری- The quality of awareness

اگر ایزد بانوان باکره آگاهی تمرکز یافته ای دارند و آرکی تایپ هائی هستند که زنان را قادر به تمرکز درباره آن چیزی که برایشان مهم است می کنند و اگر خدابانو های آسیب پذیر و اثر پذیر هم تمرکزشان پخش و توزیع است، آگاهی آفرودیتی هم متمرکز است و هم پخش شده و در همه کارها، هر دو این تمرکز ها را بکار می گیرد.

آگاهی آفرودیتی هم متمرکز با شدت است و پخش شونده و بسیط . البته این آگاهی بیشتر منفعل ، اثر پذیر و متوجه اطراف است تا متمرکز. این آگاهی نه فقط مانند یک لامپ اتاق که همه چیز را در حوزه روشنائی خودش نورانی کند و نور گرم و ملایم پخش شده ای داشته باشد و نه فقط مانند یک چراغ قوه و یا اشعه لیرز ، متمرکز بر یک جا می تابد. بلکه مثل چراغهای تئاتر که هم صحنه را روشن میکند ، هم به درامای نمایش می افزاید و هم میتواند یک قسمت خاصی را روشنتر نشان بدهد و نورهای صحنه میتوانند بر احساسات و واکنش تماشاچی هم اثر بگذارند.

چیزی که در زیر نور پروژکتور تئاتر توجه ما را جلب میکند این است که در آنچه که ما بعنوان تماشاگر می بینیم هم آسوده نشستن روی صندلی و هم تمرکز است. در زیر نور آگاهی آفرودایت هم هر چه را ببینیم برایمان جالب است از چهره و رفتار یک فرد گرفته یا ایده وطبیعت این عالم و یا شفافیت و فرم یک کاسه چینی. هر کس که عاشق یک فرد و یا یک مکان و یا یک ایده و یا یک شئی بشود در واقع آگاهی آفرودایتی را بخود خوانده است.

آگاهی آفرودیتی در همه کارهای خلاق حضور دارد حتی کارهائی که در انزوا و تنهائی صورت می گیرد. در این حالت دیالوگ میان عاشق و معشوق ، دیالوگ میان فرد و کاری است که مشغول خلق آن است تا چیزی تازه از آن بوجود بیاید. در هر نوع ارتباط که خلاقیت در آن باشد انرژی آفرودیتی در آن یافت میشود. مثلا گفتگو میان دونفر میتواند خیلی ملال انگیز و بی معنی باشد و یا میتواند یک گفتگوی خلاق و مشغول کننده باشد که آگاهی آفرودیتی در آن را میتوان دید. هر کجا آگاهی آفرودیتی باشد ، انرژی آن مکان هم عوض میشود. احساسات و افکار و روابط حال و شکل دیگری پیدا میکند و احساس خرسندی و سرزندگی تولید میشود.

آفرودیت : خدابانوی عشق و زیبائی ، زن خلاق و عاشق پیشه

آفرودیت خدابانو:

آفرودیت خدابانوی زیبائی که رومی ها او را ونوس می نامند ، زیباترین خدا بانو هاست . شاعران از موهای طلائی و چشمهای براق و پوست نرم و سینه های زیبای او شعر ها سروده اند . هومر او را “عاشق خندیدن” و سرشار از دلربائی غیر قابل مقاومت می دانست. او سوژه محبوب مجسمه سازان بخاطر داشتن اندام هوس انگیز و زنانه است. “طلائی” صفت آفرودیت است و یونانیان طلائی را به مفهوم “زیبائی ” می گرفتند. پرنده منسوب به او “قمری” و مرغ عشق و قو است. گل سرخ که هدیه عشاق به همدیگر است و از میان میوه ها سیب ، بخصوص سیب طلائی رنگ ، و انار سرخ ( که با پرسه فونه در اینجا شراکت دارد) میوه های منسوب به آفرودیت است.

اسطوره زایش آفرودیت:

در اسطوره های یونانی دو روایت از زایش و تولد آفرودیت آورده شده است . هسیود و هومر دو داستان کاملا متفاوت را نقل می کنند. در مدل هومری ، افرودیت تولدش عادی بود. او دختر زئوس و یک پری دریائی به نام دیون است. اما در مدل هسیود، افرودیت از یک جنایت وحشیانه متولد شد. کرونوس هنگامی که آلت جنسی پدرش اورانوس را به دریا افکند ، کف های سفید مانند اسپرم به همه جا پراکنده شدند و از آن کف ها آفرودیت به شکل یک زن بالغ به وجود آمد . تصویر آفرودیت بر آمده از کف های دریا از بتوچلی نقاش- به نام ” تولد ونوس” یک اثر جاودانه است. روایت است که وقتی آفرودیت از دریا برآمد و به جزیره سیترا در قبرس وارد شد ، اروس ( عشق) و هیمه روس ( تمنا) با او همراه بودند و با همراهی آنها به کوه المپ رفته و مورد استقبال قرار می گیرد.

بسیاری از خدایان که از زیبائی او در شگفت بودند خواستار او شدند . اما برخلاف خدابانو های دیگر که شوهر خود را انتخاب نکرده بودند ( پرسه فونه اغفال شده ، هرا اغوا شده ، دیمیتر تجاوز جنسی شده ) ، آفرودیت آزاد بود که همسر خود را بر بگزیند. او هفاستوس ، خدای لنگ و صنعتگر و خدای آتش و آهنگری را برگزید. و هرا که مادر هفاستوس بود ، پسرش را بخاطر این ازدواج از خود طرد کرد . آفرودیت و هفاستوس فرزندی بوجود نیاوردند . ازدواج آنها ، اتحاد زیبائی و صنعت است که نتیجه اش “هنر” است.

در شجره خانوادگی ، آفرودیت با نسل دوم المپیان مرد – نسل پسران – بیشتر همطراز است تا نسل پدران ( زئوس ، پوزیدون و هادس) . آفرودیت با ارس خدای جنگ رابطه عاشقانه ایجاد کرد و فرزندانی ازاین دو بوجود آمد. یکی از عشاق دیگر او ، هرمس ، پیام آور خدایان بود که ارواح را به جهان زیرین هدایت میکرد و خدای مسافرین ، ورزشکاران و بازرگانان و خدای ارتباطات و خلاق آلات موسیقی و شعبده باز کوه المپ بود.

آفرودیت و ارس سه فرزند داشتند : یک دختر به نام “هارمونیا” یعنی هارمونی و موزونی – دو پسر دوقلو به نامهای دایموس ( ترور) و فوبوس ( ترس) ، که با پدرشان همیشه در جنگ همراه بودند. اتحاد آفرودیت و ارس ، اتحاد دو تمنای غیر قابل کنترل ، عشق و جنگ اند که اگر در تعادل کامل قرار بگیرند میتوانند “هارمونیا” را بوجود بیاورند.

فرزند آفرودیت و هرمس هم یک فرزند خنثی است به نام هرموآفرودیت که زیبائی را از هر دو و اسم خود را از هردو و جنسیت را از هردو به ارث برده . بعنوان یک نماد ، هرموآفرودیت یمتواند ، هر دو جنس گرائی ( تمایل به زن و به مرد از لحاظ جنسی ) و یا اندروژنی یعنی دریک بدن با ویژگی های جنس مخالف را بیانگر باشد.

بنا به روایاتی ، اروس ، خدای عشق ، پسر دیگر آفرودیت است که با برخی روایات دیگر که میگوید اروس خدای کهن تر از همه خدایان است مغایر است. هسیود می گوید که اروس ، نیروی ازلی زندگی است که قبل از تایتان ها و المپین ها بوده است. در روایت دیگر اروس در کنار آفرودیت از کف های دریا بر آمد و با او بسوی المپ روانه شد . اما اسطوره های موخر ، اروس را فرزند بی پدر آفرودیت به شمار می آورند. یونانی ها اروس را به شکل مرد جوان و توانائی توصیف و یا نقاشی میکردند . اما در طول زمان اروس که در آغاز یکی از نیروهای ازلی بود ، رفته رفته تبدیل به یک بچه بالدار به نام کیئوپید Cupid شد.

آفرودیت و میرندگان

رابطه افرودیت با مردان میرنده ( انسانها) در میتولوژی اهمیت دارد. در برخی اسطوره ها ، او به کمک کسانی که به درگاه او نیایش میگردند می آمد. مثلا آفرودیت به دعاهای هیپومنس در شب رقابت برای بدست آوردن آتلانتا ، زنی که بسیار دوست داشت ، پاسخ داد. او به هیپومنس سه سیب طلائی و طریق استفاده آن را نشان داد که این کار باعث شد که او برنده شده و بتواند آتلانتا ، را به همسری بگیرد.

آفرودیت همچنین در داستان پیگ مالیون ، پادشاه قبرس نیز نقش داشت. پیگ مالیون مجسمه ای از زن ایده آل را از مرمر تراشید و هر چه بیشتر به او می نگریست بیشتر عاشق او و خلق خودش میشد. در فستیوال ای که به پاس نیایش افرودیت برقرار شده بود ، او به آفرودیت دعا کرد که یک زنی مثل این مجسمه به او بدهد. بعد همانطور که او آن مجسمه مرمرین را می بوسید آن مجسمه زنده شد و نام “گالاتیا” را بخود گرفت و با پیگ مالیون ازدواج کرد.

خدابانوی عشق و زیبائی روابط عاشقانه ای هم با مردان میرنده برقرار کرده است. مثلا وقتی که افرودیت “آنچیسیز”را در حال به چرا بردن گله اش در دشت دید، میل به او پیدا کرد زیرا که بقول هومر آن پسر اندام اش به زیبائی بدن یک خدا بود. آفرودیت خودش را به شکل یک زن زیبای زمینی در آورد و شوق او را در خود بیدار کرد ( با کلمات شیرین) و او را فریفت.

وقتی که پسر به خواب فرورفت ، او لباس فرم انسانی اش را به در آورد وبعد عاشق خود را از خواب بیدار کرد و بعد از آن پسر باردار شده و همانوقت پسری که از آفرودیت متولد شد که “آنیاس” نام گرفت .( آنیاس بعد موسس و بنیان گزار شهر روم شد) آفرودیت به “آنچیسیز” می گوید مبادا کسی از هویت مادر این پسر خبردار بشود. اما آنچیساس ” بعدها روزی در حالت مستی داستان خودش و افرودیت را بازگو میکند و آفرودیت با رعد به او میتازد و اورا مفلوج میکند.

یکی دیگر از عشاق میرنده آفرودیت ، مردی است به نام “آنودیس” که مردی زیبا و شکارچی چالاکی است. آفرودیت از اینکه او بدنبال حیوانات وحشی است احساس نگرانی میکند و به او هشدار میدهد اما “آنودیس” که شوق شکار و سر نترس ای دارد گرفتار خواسته خود میشود و یک روز وقتی که در حال شکار است سگهای او به یک خوک وحشی حمله میکنند و “آدونیس” سگها را با نیزه زخمی میکند اما آنها که زخمی و خشمکین هستد به خود او حمله می کنند و او را تکه تکه میکنند.

بعد از مرگ ، “آدونیس” اجازه پیدا میکند که مدتی در سال را به جای جهان زیرین ، به نزد افرودیت برود ( یعنی آفرودیت ، “ادونیس ” را با پرسه فونه مشارکت میکند). این اسطوره ، بنیان سیکل مرگ و بازگشت در فرقه “آدونیس” است. بازگشت سالانه آفرودیت نماد بازگشت باروری است.

همانطور که در داستان “میرا” میبینیم، آفرودیت قدرت خود را بشکل اغواگری نشان میدهد. میرا، دختر کشیش معبد افرودیت بود که عاشق پدر خود میشود. در بعضی از روایت ها ، این آفرودیت است که چنین کششی در میرا تولید میکند چون که مادر میرا گفته بود که میرا از آفرودیت زیباتر است و خشم خدابانو را بر انگیخته بود و میرا هم افرودیت را نیایش نمیکرد. بهرحال این شد که میرا شبها در لباس مبدل به نزد پدرش میرفت و با او معاشقه میکرد. بعد از چند بار دیدار ، کشیش دریافت که ان زن اغواگر ، دختر خودش است . ( مترجم: بیخود نیست که این فصل را اجازه چاپ نداده اند:-))). پدر با فهمیدن این موضوع بسیار خشمگین و دلزده میشود و تصمیم به کشتن دخترش می گیرد ولی دختر فرار میکند و به خدایان دعا میکند تا او را نجات بدهند . فورا دعای او پاسخ داده میشود و او تبدیل به صمغ درختی خوشبوئی میشود.

قربانی دیگر افرودیت، “فائیدرا” است که نامادری بخت برگشته “هیپولیتوس ” است . هیپولیتوس جوانی است که خودش را وقف آرتیمس کرده و تارک دنیا شده بود. افرودیت “فائیدرا” را دست آویز قرار میدهد تا نارضایتی خودش را از تارک دنیا شدن و ترک نیایش و ترک عشق کردن “هیپولیتوس” نشان بدهد. آفرودیت کاری میکند که نامادری بطرز شدیدی عاشق پسر خوانده خود بشود.

در آغاز “فائیدرا” بشدت در برابر این وسوسه خود مقاومت میکند و با تمنای خود می جنگد و سرانجام بیمار میشود. بالاخره یکی از کنیزان متوجه مسئله میشود و به آن جوان راز را میگوید. جوان که وحشت زده و بر آشفته است بر علیه نامادری می ایستد.

“فائیدرا” که احساس حقارت و شرم میکند خودش را دار میزند و در نامه خودکشی ، ” هیپولیتوس” را متهم به تجاوز به او میکند. وقتی که پدر ، همسر خودکشی کرده و نامه را می بیند ، “پوزیدون” خدای دریاها را به خود می خواند که پسرش را بکشد. ” هیپولیتوس” درشکه اش را در کنار ساحل میرانده که پوزیدون یک موج بلند ویک هیولای دریائی را برای ترساندن اسب های درشکه می فرستد. کالسکه وارونه میشود و “هیپولیتوس” تا مرگ کشیده میشود و به این ترتیب آفرویدت انتقام خود را از او می گیرد.

“سایکی” و “آتلانتا” دو زن دیگر هستند که بر اثر نفوذ افرودیت دگرگون شده اند. در اسطوره اروس و سایکی ، سایکی این بدبیاری را پیدا میکند که زیباترین زن و ” افرودیت دومی ” باشد که این موضوع خشم افرودیت را بر می انگیزد. در داستان سایکی ، آفرودیت این خشم خود را در قالب ماموریت های غیر قابل انجام به سایکی نشان میدهد که سایکی موفق میشود همه آنها را انجام بدهد. بعد سایکی از حالت زن آسیب پذیر ، رشد میکند و نامیرنده میشود.

در داستان آتلانتا نیز آفرودیت عامل استحاله است . آتلانتا یک زن میرنده است که با ارتیمس خدای باکره همپا شناخته میشود. همانطور که قبلا اشاره شد ، آتلانتا بر اثر انتخاب سیب طلائی همسر هیپومنس میشود.

ارکی تایپ آفرودیت

ارکی تایپ آفرودیت ناظر بر لذت عشق و زیبائی ، میل و تمنای جسمی و چنسی است. قلمزو عشق برای بسیاری از زنان نیروی کشش و جذبه دارد و قدرت در شخصیت زن بشمار می آید . آفرودیت میتواند مانند هرا و دیمیتر خیلی طلبکار و درخواست کننده باشد. آفرودیت زنان را ناگزیر به عملکرد خلاق و ایده خلاقیت میسازد و هم می تواند حس حسادت شدیدی را در آنها ایجاد کندن.

آفرودیت در عشق

هر زنی که به کسی عاشق میشود که او نیز عاشق اوست در آن لجظه آن زن ، تشخص آرکی تایپ افرودیت است.که از یک زن معمولی ناگهان تبدیل به یک خدابانو ی عشق گشته است . آن زن در آن حالت ، احساس زیبائی ، جذابیت و دلربائی عاشقانه میکند و تبدیل به ارکی تایپ عاشق میشود.

وقتی که آرکی تایپ بخش اعظمی از شخصیت زن را اشغال میکند، تبدیل به زنی میشود که دائما عاشق است و عاشق پیشه و جاذبه جنسی فراوانی پیدا میکند. در ادیان پدر سالارانه یهودی- مسیحی و اسلامیِ ، میل جنسی زن فروکاسته شد . در این فرهنگ ها زنی که دارای انرژی آفرودایتی باشد ، روسپی و یا اغواگر قلمداد میشود و نظر تائید را جلب نمیکند. بنابراین وقتی که این آرکی تاپ خودش را عیان میکند برای زن دردسر ایجاد کرده و مسئله اخلاقی را بمیان می کشد.

ارکی تایپ آفرودیت ناظر بر لذت عشق و زیبائی ، میل و تمنای جسمی و چنسی است. قلمزو عشق برای بسیاری از زنان نیروی کشش اوری دارد و قدرت در شخصیت زن . آفرودیت میتواند مانند هرا و دیمیتر خیلی طلبکار و درخواست کننده باشد. آفرودیت زنان را ناگزیر به عملکرد خلاق و ایده خلاقیت میسازد.

آفرودیت در عشق

هر زنی که وارد عشق دوطرفه میشود در آن موقعیت، آن زن تشخص آرکی تایپ افرودیت است. زن معمولی ناگهان تبدیل به یک خدابانو ی عشق گشته و احساس زیبائی ، جذابیت و دلربائی عاشقانه در آن زن پدیار میشود و او و تبدیل به ارکی تایپ عاشق میشود. بدین ترتیب وقتی که آرکی تایپ عاشق بخش اعظمی از شخصیت زن را اشغال میکند، او تبدیل به زنی میشود که دائما عاشق است و عاشق پیشه و جاذبه جنسی فراوانی پیدا میکند. از آنجا که جاذبه جنسی درزنان در دین های یهودی- مسیحی و اسلامیِ که ادیان پدر سالارانه اند ، فروکاسته شد ، زنی که دارای انرژی آفرودایتی بود ، روسپی و یا اغواگر قلمداد شد. بنابراین وقتی که این آرکی تاپ خودش را عیان میکند برای زن دردسر ایجاد کرده و مسئله اخلاقی را بمیان می کشد.

در دام عشق

وقتی که افراد عاشق میشوند ، هر یک دیگری را در نور طلائی ( نور افرودیتی) می بیند که تنها زیبائی ها را نشان میدهد. فضا سحر انگیز میشود و یک حالت شوریدگی و شیدائی بر میخیزد. هر یک احساس زیبائی ، منحصر به فرد بودن و احساس خداگونگی می کنند. زمینه انرژی کاملا احساسی و الکتریسیته عشق به همه جا متشر است و مغناطیس جاذبه همه جا در کار است. در این فضای طلائی که دور وبر عاشق و معشوق را احاطه میکند، همه حس ها تشدید شده و موسیقی دلنواز تر و رایجه ها دلپذیر تر به مشام میرسند. طعم غذا و احساس لمس کردن هم تجربه متفاوتی میشود و خلاصه آفرودیت همه حواس پنجگانه را به سر حد اعلاء تیز و قوی میکند.

اما وقتی کسی دچار عشق یک طرفه میشود ، گوئی که توسط یک میل و تمنائی تسخیر شده که جز رنج و محنت چیزی برای او به ارمغان نمی آورد. …

دوران کودکی و نوجوانی آفرودیت

در کودکی ، آفرودیت کوجک معصوم است و دلربائی های کودکانه دارد. این دلربائی ها میتواند با اقوام مرد بیشتر باشد. معمولا کامنت هائی از این قبیل :” صبر کن بزرگ بشه ببین چه دلبری بشه ” در مورد او گفته میشود. او از اینکه مرکز توجه باشد لذت می برد و معمولا در میهمانی ها مشغول رقص و دلربائی های کودکانه است. در حدود سن هشت و یا نه سالگی ، آفرودیت جوان با عجله سعی دارد که خود را بالغ تر از آنجه که هست نشان بدهد. خیلی زود عاشق میشود و در مورد معلمین مرد ، خوانندگان و هنرپیشگان رویابافی میکند. گاهی آفرودیت جوان با پسرها ی فامیل و دور و بر شوخی ویا حرکات دلبرانه نشان میدهد.

والدین آفرودیت

برخی از والدین آفرودیت کوچک، او را همیشه نوازش و تشویق می کنند، لباس زیبا بر تن او می کنند ، موهای او را آرایش می کنند و با روبانهای رنگی تزئین می کنند و یا در مسابقات زیبائی او را شرکت میدهند. اما وقتی که او به سن بلوغ و فعالیت جنسی میرسد، ناگهان والدین رفتار متفاوتی نشان میدهند . و در این حالت است که الگوی مخرب بوجود می آید: پدر و مادر ی که او را به دلربائی تشویق کرده بودند ، حالا او را برای همین کار تنبیه می کنند. این دو روئی و نفاق پدر مادر در پراکندن حالات جنسی کودک و همینطور معلم اخلاق او شدن بسیار مخرب است .

پدر ناگهان احساس دوری از دختر زیبا و جوان خود می کند و او را کمتر به خود می پذیرد و دختر هم از پدر فاصله می گیرد گوئی که هر دو خوف و وحشت زنای محارم در ناآگاهشان آنها را از هم دور میکند. مادر هم احساسات گوناگونی به آفرودیت جوان دارد. بعضی مادر ها کنترل کننده تر میشوند و راجع به لباس ، موسیقی و هر کار دیگر دخترشان سختگیری می کنند. معاشرت ها ورفت و آمدهای دخترشا ن را محدود میکننند و با دخترجوان مثل یک موجود تشنه شهوت که باید جلوی او را گرفت رفتار میکنند. بعضی مادران هم احساس رقابت و حسادت به دخترانشان پیدا میکنند و از زیبائی و جوانی دخترشان احساس تهدید شدگی میکنند. گاهی هم با دوستان پسر دخترشان به دلربائی می پردازند (بنظرم بیشتر مادران غربی مورد مثال است ) .

اما بهترین والدین برای آفرودیت جوان ، آنانی هستند که از ابتدا با دخترشان مثل یک شئی زیبا رفتار نمی کنند و رفتارشان مثبت ، یکنواخت و متعادل است و انرژی آفرودیت جوان را به هنر ، خلاقیت و مهربانی با دیگران هدایت میکنند. این والدین ایده آل در دوران بلوغ برای دختر جوان راهنمای دلسوزی میشوند و محدودیت هائی که برای او قائل میشوند معقول و قابل اجرا است.

دوران بلوغ زن آفرودیت ای

دوران بلوغ برای این دسته از دختران جوان، دوران بسیار خطرناکی است. تصویری که دختر جوان از خود و از چهره و وزن خود دارد و عدم اعتماد به نفس در این زمینه که میتواند منجر به مشکلات تغذیه و لاغری مفرط بشود. از سوئی دیگر خطرات حاملگی های ناخواسته و بیماری های مقاربتی بر اثر نادانی و پس زده شدن و تائید نشدن از طرف دختر های خوب از دیگر مشکلات آفرودیت جوان است. گاهی این سرخوردگی و فرو دادن انرژی آفرودیتی در حالت تفریط ، تا جائی به پیش میرود که او این حس فرو خورده را به زیر آگاهی بفرستد و بعد این انرژی تبدیل به احساس اخلاقی افراطی و مذهبی شدید شده و به حالت ” سایه” ، برروی دختران دیگر پراکنده بشود و او آنها را بشدت مورد قضاوت قرار بدهد و دیگران را برای کاری که خودش بشدت مایل است انجام بدهد سرزنش کند .اگر آفرودیت جوان ، “هرا” هم در شخصیت اش باشد ، آنوقت ممکن است که ازدواج زود هنگامی داشته باشد و خیلی زود وارد زناشوئی بشود. و اگر “آتنا” را در شخصیت خود داشته باشد میتواند یک ترکیبی از استراتژی وسکسوآلیته داشته باشد که در این صورت او خودش را مواظب هم خواهد بود و حمایت خواهد کرد. یعنی هم حواس خود را حمع میکند و هم به جستجوی لذت است.

شغل و کار در زندگی زن آفرودیت ای

آفرودیت از لحاظ احساسی خیلی اهل کار و محیط کار نیست. او دوست دارد در محیط کار ، تنوع فراوانی داشته باشد و کار یکنواخت را دوست نخواهد داشت. معمولا شغل زنهای آفرودیت ، زیبائی و آرایش ، دکوراتوری، موسیقی ، هنر ، نویسندگی ، رقص و درام است و یا با مردم بودن ودر “رابطه” بودن با دیگران مثل معلمی و تراپیست و یا ادیتوری. بنابراین او یا عاشق کارش است و یا از آن متنفر و حد وسط هم ندارد! هیچ چیزی مثل تکرار و یکنواختی آفرودیت را از کار دلزده نمیکند. او ترجیح میدهد که حقوق کمتری بگیرد ولی کارش را بیشتر دوست داشته باشد.

رابطه با مردان

زنان آفرودیتی بطرف مردانی که مطلقا برای آنها مناسب نیست کشیده میشوند. مگر آنکه یک خدابانوی قوی دیگری در روان آنها حضور داشته باشد وگرنه انتخاب زن آفرودیتی ، عینا مثل انتخاب خودِ خدا بانو خواهد بود از میان مردان اهل صنعت و هنر ، پیچیده ، و احساسات بالا و پائین مثل هفاستیوس ، و یا خدای جنگ آرس و یا مرد بسیار باهوش و گریز پائی مثل هرمس خواهد بود. این مردها یا مردهائی هستند که نمی خواهند قدرت خانه به دستشان باشد و سرشان به کار خودشان است و یا بسیار بازیگوش اند و اصلا نمی خواهند تن به ازدواج بدهند. هفاستیوس درون گرا که خشم خود را فرو خورده و آن را تبدیل به کار خلاق نموده ، میتواند در قالب مردی که رابطه اش با خانواده خودش خیلی خوب نیست (درست مثل خود هفاستیوس که مادرش او را از خود رانده) ، و در نتیجه با زنان حالت عشق و تنفر همیشگی دارد ، بسوی آفرودیت جذب شود و آفرودیت هم میتواند جذب هنر های او بشود و از اینکه او خیلی حس کنترل و مالکیت ندارد و خیلی به پرو پای او نمی پیچید و آزادش میگذارد، مطلوب بنظر بیاید. مرد دیگری که ممکن است برای آفرودیت جذاب بنظر بیاید ، مرد ارس ای است . زن آفرودیتی با این مرد ممکن است یک رابطه چالش آمیز و شورمندانه توام با قهر وآشتی فراوان و بطور کلی روابط آتشین داشته باشد که البته اینگونه روابط زیاد هم طول نخواهد کشید مگر آنکه مرد ارس ای بتواند انگیزه ها و عصبانیت های آنی خودش را کنترل کند و زن آفرودیتی هم “هرا” را در خود داشته باشد.

مرد دیگری که میتواند برای آفرودیت جذاب باشد ، مرد هرمس ای است . مردی کودک صفت ( جوان ابدی) ، اهل حرف و بحث ، جالب و خوش مشرب و با هوش . این مرد با بازی کردن با آفرودیت و “شاید” گفتن ها و پس زدن و پیش کشیدن هایش ، او را دائما به خود مشغول نگاه میدارد. چنین رابطه ای ممکن است تعهد و الزام ای نداشته باشد و یک رابطه آزادی باشد مگر آنکه باز آفرودیت “هرا” را درکنار خود داشته باشد و یا مرد هرمس ای یک بازرگان و یا یک مربی باشد و مردی باشد بالغ ، یعنی آن جوان ابدی نباشد.

ازدواج

زن افرودیتی اگر “هرا ” را در کنار خود داشته باشد ازدواج موفقی خواهد داشت زیرا هم تعهد و هم جذابیت جنسی در این ازدواج قوی است . در غیر اینصورت ماندن در یک ازدواج برای زن آفرودیتی معمولا آسان نیست و طلاق ها و ازدواج های چندین باره احتمال اش بسیار زیاد است. الیزابت تیلور یک نمونه از چنین زنی است

زن آفرودیتی در ارتباط باسایر زنان

زنهای آفرودیتی برای زنهای دیگر قابل اعتماد نیستند، بخصوص زنهای “هرا” مانند . از قضا زن آفرودیتی هر چه کمتر متوجه تاثیرش بر روی مردان است ، آشوب برانگیز تر است. مثلا ممکن است زن آفرودیتی به یک میهمانی برود و با مردی به بحث و گفتگوی گرمی بپردازد. این حرکت باعث حسادت و احساس ترس و احساس بسیار نامطلوبی بر روی زنان دیگر حاضر در میهمانی خواهد گذاشت. زن آفرودتی حتی اگر خودش متوجه نباشد با درگیر شدن گفتگو با هر مردی یک نور طلائی به دور خود و آن مرد افکنده است و حاضران در آن مجلس کاملا متوجه شده و برانگیخته میشوند.

زن آفرودیتی با این حال دوستان فراوانی دارد ( که معمولا “هرا” ها در میان آنها نیستند) که کم و بیش یا مانند خودش هستند و یا مثل ندیمه برای او خدمت میکنند و از اینکه دوست او هستند و به ماجراهای او گوش میدهند لذت می برند. البته دوستی های زنان آفرودیتی تا وقتی که تهدیدی برای این دوستان نباشد باقی می ماند.

فرزندان

زنان آفرودیتی بچه ها را دوست دارند و بچه ها هم آنها را دوست دارند. بچه ها بدون قضاوت با او برخورد میکنند و جذابیت او را می ستایند. زن آفرودیتی قابلیت های بچه ها را بیرون میکشد و آنها را تشویق میکند و بچه ها در کنار او احساس خلاقیت ، سرزندگی و با استعدادی میکنند . زن آفرودیتی بچه ها را هم افسون میکند و به خودش جلب میکند . او به فرزندان خودش ، آزادی و استقلال میدهد بشرطیکه کمی “دیمیتر” هم در او باشد.

اما اگر دیمیتر در او نباشد میتواند بچه هایش که مانند خودش زیبا و با شکوه اند را حبس کند و مانع شکوفائی شان بشود ( حسادت) و ضمنا نیاز بچه ها به امنیت و تداوم را بر آورده نکندو در رفتارش بی ثبات ای کند که برای فرزندان او عواقب خوبی نخواهد داشت. این بچه ها گاهی از مادرشان توجه زیادی به رسم خوش باشی مادرشان در لجظه می گیرند و بعد ناگهان برای مدتی رها میشوند . یکی از بیمارانم که مادر آفرودیتی داشت تعریف میکرد که مادرش او را در خانه با یک مستخدم برای مدتهای طولانی تنها میگذاشت . آن بیمار تعریف میکرد که بازگشت مادر به خانه خیلی با مراسم بود. مادر پرواز کنان به داخل خانه وارد میشد و دستهایش را بسوی من باز میکرد گوئی که مهمترین آدم دنیا دارد این تشریفات را انجام میدهد. مادر که به خانه وارد میشد گوئی آفتاب هم در خانه می درخشید! گوئی که یک خدابانو وارد خانه شده است. با آنکه این بیمار من از مادرش رنجیده و خشمگین بود وقتی چشمش به مادر می افتاد جاذبه حضوری مادر، همه چیز را از یاد او می برد. این بیمار با احساس ناتوانی و ناقابلی رشد کرده و احساس پوچی میکرد در حالیکه قابلیت های بسیاری را در خود داشت.

وقتی که یک مادر آفرودیتی توجه دائم و شدید خود را بر روی پسرش دارد ، این در رابطه آن پسر با همسر آینده اش بسیار تاثیر گذار خواهد بود و همینطور در حرمت نفس آن پسر که ممکن است به افسردگی بیانجامد، بسیار موثر خواهد بود. زن آفرودیتی میتواند پسرش را در چنگ خود نگاه دارد ولی خودش توجه اش به جائی دیگر معطوف باشد و فرزند پسر در حالتی خیلی ناتوان ، شرمنده و تهی از خود نگاه دارد و مثل این میشود که این پسر دائما در حال باز پس گرفتن مادر از رقیب است. در سنین بالا آنوقت این مرد است که میخواهد به مادرش مسلط بشود. بر اساس این تجربیات دوران کودکی ، مرد ممکن است بطور کلی اعتمادش نسبت به همه زنان از دست برود و گمان کند که همه زنان مانند مادر خود هستند.

آفرودیت در میان سالی

مسئله کتمان ناپذیر سن و گذاشتن رو به پیری ، برای آفرودیت ای که مهمترین چیز در شخصیت او زیبائی اش بوده است بسیار دردناک است. وقتی که او متوجه میشود که زیبائی اش رو به افول گذاشته ، دیگر آن توجه عمیقی که به دیگران میکرد بطوریکه در دیگری حل میشد را تغییر میدهد. زن آفرودیتی نمیداند که زیبائی جسمانی او در مقابل جاذبه روحی او آنقدر ها هم مهم نیست و این خاصیت مغناطیسی بیشتر در کاراکتر او بوده تا در زیبائی جسمی او. در ارتباط با مردان کماکان او جذاب است و ممکن است بنظر بیاید که از مردان دلبری میکند و شوخی و دعوت میکند ولی و وقتی پیشنهادی را رد کند، مردان نسبت به او خشمگین و سرخورده شده ، خشم خود را به او نشان بدهند. او نیز متقابلا از اینکه چنین رفتاری با او میشود خشمگین میشود و نمیداند که چه اتفاقی افتاده که با او اینطور رفتار میشود. بعد ها زنان آفرودیتی یاد میگیرند که این الگوی رفتاری را باید عوض کنند و همیشه خود را غیر قابل دسترس و درگیر رابطه با شخصی نشان بدهند تا سوءتفاهم دیگری پیش نیاید.

ولی برای زنان آفرودیتی که هنر و حرفه ای دارند ، میانسالی آنقدر هم مسئله بر انگیز نیست. معمولا این گونه زنها خودشان را در کار و فعالیت غرق میکنند و به توسعه فن و هنر های دیگر می پردارند.

زن آفرودیتی در پیری

بعضی از زنان آفرودیتی گنجایش دیدن زیبائی در درون چیز ها را دارند و همیشه کمی با چیزی که به آن چشم دارند عشق می ورزند. این گونه زنان با جذابیت و وقار پیر میشوند و توجه شان در سنین پیری کاملا به سوی خلاقیت و کارهائی است که در اجتماع انجام میدهند . همیشه زنده دل اند و دیگران را به خوشی دعوت میکنند.

آفرودیت که در جهانی زندگی میکند که سکسوآلبته برای زنان ارزش اخلاقی ندارد ، ممکن است توجه اش را به مردان بکلی از دست بدهد و نسبت به اینکه احساس شوق در خودش دارد احساس بدی به خودش داشته باشد و احساس گناه کند . در اینجاست که او با بخش عظیمی از واقعییت زنانگی خودش قطع رابطه میکند و سرزندگی و شوق به زندگی را از دست میدهد.

آفرودیت در لحظه های زندگی

زنان آفرودیتی در لجظه زندگی میکنند و زندگی را همانطور که هست در می یابند و از آن لذت می برند. در یک لحظه ممکن است کارهائی انجام بدهند که به پی آمد آن اصلا فکر نکنند . مثلا یک چیز گرانبها بخرند در حالیکه نتوانند تقبل کنند و یا برنامه هائی در زندگی پیاده کنند که پرداخت های سنگینی داشته باشد. ذهنیت زن آفرودیتی به هیچ وجه عاقبت بین و آینده نگر نیست و ممکن است بخاطر دنبال دل رفتن و خوشباشی بعدها با مشکلات شدید مالی روبرو بشود.

زخمی های عشق

زن آفرودیتی مردان بسیاری رابه اصطلاح “زخمی عشق” میکند. از آنجائیکه خودش به سادگی عاشق میشود و هر بار هم مطمئن است که این بار مرد ایده آل اش را پیدا کرده ولی بعد فکرش عوض میشود و از آن عشق فارغ میشود. در نتیجه ممکن است زنهای آفرودیتی تعداد بسیار زیادی ماجراهای عشقی را پشت سر گذاشته باشند . تراژدی دیگری که برای زن آفرودیتی ممکن است رخ بدهد این است که از آغاز مصرانه عاشق فردی میشود که بهیچ وجه قابل دسترس نیست و آینده ای با او نخواهد داشت و ارتباط فقط برای مدتی کوتاه است که در این صورت این اوست که زخمی میشود و وارد یک رابطه مخرب شده است. آزاد کردن زن آفرودیتی از الگوی رابطه های تکراری ویرانگرش کار آسانی نیست. بهترین روش درمانگری این است که او به این الگوهای رفتاری خودش و به خدابانو واقف شود و بداند که چه انگیزه هائی در او مشغول به کارند. ضمنا روی آوردن به حرفه و کار و مشغول شدن به یک هنر و تخصص میتواند توجه او را تا حدی از آن الگوی ویرانگر معطوف به کارهای سازنده کند که در اینصورت “آتنا” و “آرتیموس” در او بیدار میشوند و به یاری اش می شتابند. اگر “هستیا” در او بیدار شود او ممکن است از وسوسه های جهان بیرون چشم بپوشد و نگاهش به درون خود باشد و جذابیت روحی خود را به شکل تجربه های معنوی آشکار کند

اثر خدابانو ی درون هر زن – اثر جین شینودا بولن
ترجمه : نسرین بیرق دار
نشر الکترونیکی تاریخ ما، انی کاظمی

همچنین بخوانید :

«تاریخ ما» در فیس بوک فید «تاریخ ما»

© eni برای اسطوره ها و افسانه ها, | لینک به نگاره |
برچسب ها: آتش, آتن, آتنا, آدم, آرس, آفتاب, آفرودیت, آهنگر, اتر, ادا, ادیان, ارواح, اروس, ازدواج, اسطوره, اسطوره ها, اسطوره های یونانی, اسلام, اسلامی, اش, ال, الم, المپ, انزو, انسان, اورانوس, ایزد, باد, بانو, بانوان, بران, تاریخ, تاریخ ما, ترک, تور, توس, جهان, حرم, حیوانات, خدا, خدایان, خشم, خشمگین, داستان, داگون, دختر زئوس, درخت, دون, دین, راما, رع, رعد, رقص, روح, روم, رونی, زئوس, زمین, زن, زنان, زنانگی, زنده, زندگی, شای, شکارچی, شیر, عشق, غول, فرهنگ, فروید, فری, مار, مانو, مانی, مجسمه ساز, مذهب, مرغ, مرگ, مسیح, مصر, معبد, معنی, موز, موسی, موسیقی, نات, نانه, نماد, نیایش, هادس, هرمس, هل, هند, هوم, وستا, ونوس, پادشاه, پری, پیوند, کتاب, گرگ, گل, گی, یم, یهود, یونان, یونانی

آتنا

انی کاظمی — Sun, 05 Feb 2012 11:42:59 +0000

ترجمه : نسرین بیرق دار

آتنا ، دختر زئوس ، خدای خدایان و “متیس” خدابانوئی از خانواده تایتان ها است که قبل از المپیان سلطنت میکردند. وقتی پیشگویان به زئوس خبر دادند که “متیس” باردار است و فرزندی قوی تر از زئوس بدنیا خواهد آورد ، زئوس از خشم همسرش باردارش را بلعید اما بعد از چندی سردرد بسیار شدیدی گرفت و هفاستوس آهنگر خدایان، با تبرزین سر زئوس را شکاف و از شکاف آن آتنا به شکل یک زن بالغ با لباس جنگی بدنیا آمد و به جای گریه نوزادی ، نعره ای سلحشورانه زد. آتنا فرزند محبوب زئوس گشت و آنقدر زئوس به او مهربانی و بخشش کرد که خدایان دیگر را به حسد واداشت. او به خدابانوی باکره مشهور است چون هرگز ازدواج نکرد.

آتنا قوی ، خونسرد و خویشتن دار و با نظم است. گرچه او خدابانوی دفاع و جنگ سلحشورانه است اما با ” ارس” خدای جنگ متفاوت است زیرا که در جنگ بیش از خشونت ، از استراتژی و دیسیپلین نظامی استفاده میکند و کارش حمایت شهروندان آتن است. جنگ برای آتنا ، برای حفظ شئونات اخلاقی است تا خونریزی و کشتن و قتل و غارت. میتوان گفت از نظر مرام اخلاقی، آتنا بیشتر به برادرش آپولو نزدیک است تا به ارس خدای جنگ چونکه در کارهایش عقل و حسابگری و لوگوس را بکار میگیرد که برای یونانیان داشتن لوگوس ، مقدس شمرده میشد. . آتنا زنانگی خودرا در زیر کلاهخود طلائی و پیش بند ی از پوست بز که از پدرش زئوس هدیه گرفته و سپر طلائی که نقش سر مدوسا بر آن حک شده است. تصویر مدوسا همان تصویری است که مردان با نگریستن به آن تبدیل به سنگ میشده اند .

آتنا، بعنوان یک ایزد بانوی باهوش ، مدبر است و همیشه با هدف و برنامه پیش میرود. ( بخاطر بسپریم که او از سر زئوس بدنیا آمده) . او خدا بانوی مدافع قوانین و سلسله مراتب طبقاتی است.قدرت خدائی او در ایجاد فرهنگ ، تمدن و فرم دادن مجلس سنا و قانونگزاری در آتن آشکار است. آتنا خدابانوی خرد، جنگ و هنرهای خلاق است. او به انسانها رام کردن اسبان ، واستفاده از جنگل ها و صنایع دستی را هدیه داد. آتنا استعدادهایش در جهت رضایت پدر و همچنین حمایت اوست . او مغرورانه و جسورانه ” میگوید که ” هیچ مادری مرا نزاده است. من مردانگی را حرمت میگذارم الا در ازدواج . بله من با تمام وجودم دختر پدرم هستم”.

او مورد احترام ترین و قوی ترین خدابانو در تفکر مردسالاری یونانی و همچنین کوه المپ است و لقب اش ” دختر پدر” ست. آتنا صدای زنانه نظم و سامان شهروندی و تمدن است و شهر آتن به نام او است. در حالیکه او را از حیث قدرت بعد از زئوس به شمار می آورند، از جهاتی باید گفت که او با زئوس برابر است. در ایلیاد ، هومر دائما آنها را با هم صدا میکند: ” ای پدر زئوس و ای آتنا” . “هسیود” تاریخ نگار هم او را مساوی با پدرش زئوس در قدرت و در درک و هوشمندی میداند.

آتنا خدابانوی سنجش و داوری است اما داوری های آتنا بر حسب احساسات شخصی خودش نیست بلکه بر اساس اصول اخلاقی و موازین راستی است. شاید بکارت او بطور سمبولیک رمز این باشد که این خدابانو در قضاوت و دادگری ، خرد پاک را بدون وسوسه ها و تمنا ی خواسته های شخص خودش بکار میگیرد .

بیدار کردن این آرکی تایپ ، بیدار کردن تعمق و توازن اندیشه و سنجش چیزها با هم و داوری اخلاقی و بدون در نظر گرفتن احساسات شخصی است. البته باید بر حذر بود که شمشیر آتنا گاهی دو لبه هم میشود و خونسردی او

میتواند منجر به یخ زدگی و بی احساسی نیز بشود.

از نقطه نظر روانشناسی ژرف ، آتنا ” آنیموس” را در زنان قوی میکند و زنان آتنائی ، استعداد و تمایل شان بیش از دلبری و جستجوی مرد و ایجاد رابطه رمانتیک و یا ازدواج ، در تحصیل و پژوهش و شغل و بدست آوردن موقعیت اجتماعی برابر با مردان در اجتماع است. زنان آتنائی در حرفه قضاوت و وکالت و فعالیت های سیاسی و فمینیستی و همینطور در امور بازرگانی و مدیریت ، قابلیت های فراوانی دارند.

منابع : ایلیاد و اودیسه هومر
Pagan Meditation by JeaneParis
Idea, Essence and Archetype by Kent Palmer

همچنین بخوانید :

«تاریخ ما» در فیس بوک فید «تاریخ ما»

© eni برای اسطوره ها و افسانه ها, | لینک به نگاره |
برچسب ها: آتن, آتنا, آهنگر, آپولو, ادا, ازدواج, اساطیر, اساطیر یونان, اساطیر یونانی, اسطوره های یونانی, اش, افسانه, افسانه های یونان, افسانه های یونانی, ال, الم, المپ, انسان, اودیسه, ایزد, ایلیا, ایلیاد, بانو, تاریخ, تاریخ یونان, تمدن, تمدن یونان, توس, جنگل, حرم, خدا, خدایان, خشم, خونس, دختر زئوس, دون, روندی, زئوس, زن, زنان, زنانگی, سورا, شای, شیر, فرهنگ, مار, مدوسا, نات, نانه, نظم, هوم, پری, گل, گل ها, گی, یم, یونان, یونان باستان, یونانی

ابوالهول

حامد منوچهری کوشا — Mon, 23 Jan 2012 17:28:39 +0000

ابوالهول غول افسانه‌های مصر باستان و اسطوره اُدیپ، مخلوطی از انسان و حیوان با پیکری از شیر، مزیّن به بال‌های عقاب و دارای کله‌ای شبیه سر زنان است. این موجود افسانه‌ای کسانی را که موفق به حل معمّای او نمی‌شدند می‌کشت و در نظر مصریان باستان مظهر آفتاب محسوب می‌شد، ابوالهول بزرگ که در مصر قرار دارد از صخره‌ای تراشیده شده است و ۱۷ متر ارتفاع و ۳۹ متر طول دارد.

رمز ابوالهول

: ابوالهول

اسرارآمیز بودن ابوالهول احتمالأ در ارتباط با تعهد و ادای سوگند هنرمندان و خالقین اساطیر است که بر اساس آن موظف به‌حفظ اسرار و رموز عقاید و اندیشه‌هایفرهنگی و عرفانی آثار خود بوده‌اند. این موجود افسانه‌ای بیش از هر پدیده دیگری در ادبیات و فرهنگ، اقتدار اسطوره‌ای خود را تثبیت نموده و به نماد اعلی و عمیق علم و دانائی و هم به نمودی از هلاک و نیستی شهرت یافته‌است. بسیاری از هنرپیشگان زن سینمای قرن بیستم که اسرارآمیز، شهوانی، حیله‌گر و مرموز بوده‌اند با ابوالهول مصری واقع در جیزه تشبیه شده‌اند.

وجه تسمیه

ابوالهول (یا اسفنکس از کلمه (به لاتین: اسفینکس) و (به یونانی: اسفیگس می‌باشد) هیکل عظیم اساطیری که هنرمندان مصری و به تقلید آنان هنرمندان یونانی به کرات مجسم ساخته‌اند. ابوالهول نام حیوان موهومی است که در مصر و یونان باستانی به‌هیاکل مختلف مجسم می‌کردند. در مصر اسفنکس را به‌شکل شیری نقش می‌کردند که سر او به‌صورت سر دختری بود. محتملأ این هیاکل را به قصد تعظیم و تکریم نیت که به زعم مصری‌ها الهه حکمت و دانش بود برپا می‌کردند. در خرابه‌های بلاد باستانی مصر ابولهول‌های بسیار مشاهده می‌شود که از یک پارچه سنگ ساخته شده و از همه بزرگ‌تر را ابوالهول خوانند که در بین دو هرم واقع شده و تنه این هیکل در زیر ریگ‌ها مدفون و پوشیده‌بوده است و فقط سینه و سر او خارج از ریگ مشاهده ‌شد که بیست و هشت متر ارتفاع دارد. که بعدا از زیر شن خارج شد.

منبع:دانشنامه ی فارسی اینترنتی ویکی پدیا

همچنین بخوانید :

«تاریخ ما» در فیس بوک فید «تاریخ ما»

© فوئبوس آپولو برای اسطوره ها و افسانه ها, | لینک به نگاره |
برچسب ها: آفتاب, ابوالهول, ادا, اساطیر, اساطیر مصر, اساطیری, اسطوره, اش, افسانه, ال, الهه, انسان, اودیپ, اُدیپ, باست, باستان, باستانی, جیزه, حکمت, دانش, زن, زنان, شیر, عقاب, غول, فرهنگ, لاتین, مصر, مصر باستان, مصری, مصریان باستان, موز, نماد, نیّت, هل, هوم, کلمه, گی, یم, یونان, یونان باستان, یونانی

نگاهی به شاهنامه سترگ فردوسی

حامد منوچهری کوشا — Sun, 15 Jan 2012 11:36:14 +0000

شاهنامه، اثر حکیم ابوالقاسم فردوسی، یکی از بزرگ‌ترین حماسه‌های جهان، مهم‌ترین نامهٔ اندیشهٔ سیاسی ایران‌شهری در دورهٔ اسلامی، شاهکار حماسی زبان فارسی و حماسهٔ ملی ایرانیان و نیز بزرگ‌ترین سند هویت ایشان است، چنان که ضیاءالدین ابن اثیر آن را قرآن ایرانیان خوانده است.

شاهنامه اثری است منظوم در حدود پنجاه‌هزار بیت در بحر متقارب مثمن محذوف (یا مقصور) (فعولن فعولن فعولن فعل (فعول)). سرایش آن حدود سی‌سال به طول انجامید. فردوسی خود در این باره می‌گوید:

من این نامه فرخ گرفتم به فال

همی رنج بردم به بسیار سال

آخرین ویرایشهای فردوسی در شاهنامه در سالهای ۴۰۰ و ۴۰۱ هجری قمری روی‌داد.در سال ۲۰۱۰ هزارمین سالگرد نوشته شدن شاهنامه از سوی ایران و سازمان یونسکو جشن گرفته شد.

شاهنامه شرح احوال، پیروزیها، شکستها، ناکامیها و دلاوریهای ایرانیان از کهن‌ترین دوران (نخستین پادشاه جهان کیومرث) تا سرنگونی دولت ساسانیبه دست تازیان است (در سده هفتم میلادی).

کشمکشهای خارجی ایرانیان با هندیان در شرق، تورانیان در شرق و شمال شرقی، رومیان در غرب و شمال غربی و تازیان در جنوب غربی است.

علاوه بر سیر خطی تاریخی ماجرا، در شاهنامه داستان‌های مستقل پراکنده‌ای نیز وجود دارند که مستقیماً به سیر تاریخی مربوط نمی‌شوند. از آن جمله: داستان زال و رودابه، رستم و سهراب، بیژن و منیژه، بیژن و گرازان(که بخشی از داستان بلند بیژن و منیژه است)، کرم هفتواد و جز اینها بعضی از این داستان‌ها به طور خاص چون رستم و اسفندیار و یا رستم و سهراب از شاهکارهای مسلم ادبیات جهان به شمار می‌آیند.

پیشینه داستان‌های شاهنامه

باید دانست که بن‌مایه‌های داستان‌های شاهنامه ساختهٔ فردوسی نیست و این داستان‌ها از دیرباز در میان ایرانیان رواج داشته‌اند. مثلاً در کتب پهلویمانند بندهشن، ایاتکار زریران (که مشابهتهای بسیار با گشتاسب‌نامه دقیقی دارد) و دینکرد تلمیحات و اشارات بسیاری به قهرمانان و پهلوانان شاهنامهوجود دارد. همچنین در اوستا خصوصا در نسک یشت‌ها اشارات فراوانی به بسیاری از شخصیتهای شاهنامه (پیشدادیان و کیانیان) شده‌است.

این قضیه در تمام آثار حماسی بزرگ به چشم می‌خورد به این معنا که در آغاز (و شاید برای مدتی مدید) داستان‌های حماسی در میان مردم دهان به دهان و از نسلی به نسلی سینه به سینه می‌گردد تا آنکه شاعر توانا و با ذوق و قریحه‌ای پدیدار شده و اثری بزرگ از روی آنها می‌آفریند.

مأخذ اصلی فردوسی در به‌نظم کشیدن داستان‌ها، شاهنامهٔ منثور ابومنصوری بود که چندی پیش از آن توسط یکی از سپهداران ایران‌دوست خراسان از روی آثار و روایات موجود گردآوری شده بود. فردوسی در شاهنامه از پنج راوی شفاهی نیز به نام‌های آزادسرو، شادان برزین، ماخ پیر خراسانی، بهرام و شاهوی یاد کرده که او را در بازگوکردن داستانها یاری رسانده‌اند اما ذبیح‌الله صفا استدلال کرده‌است که به احتمال فراوان راویان یادشده مربوط به روزگاران پیشین بوداند و فردوسی به جهت احترام از آنان سخن به زبان آورده و هیچکدام معاصر با حکیم طوس نبوده‌اند.

نیز شایان ذکر است که کتاب بسیار عظیمی در اواخر روزگار ساسانی به نام خوتای نامگ (خدای‌نامه) تالیف شده بود که به یک معنا کتاب تاریخ رسمی شاهنشاهی به شمار می‌آمد. روزبه پسر دادوویهبا کنیهٔ عربی «عبدالله بن مقفع» یا همان ابن مقفع مترجم کلیله و دمنه آن را به عربی ترجمه کرد. این کتاب یکی از مآخذ تقریباً همهٔ تاریخنگاران سده‌های آغازین اسلامی به شمار می‌آمد. از خوتای نامگدر شاهنامه با نام نامهٔ خسروان یاد شده‌است. «خوتای» برابر پهلوی «خدای» است که به معنی پادشاه به کار می‌رفته‌است. معنی مشابهی برای خدا هنوز هم در نامهایی چون «کدخدا» دیده می‌شود.

این نکته دارای اهمیّت است که داستان‌های شاهنامه در آن دوران نه به عنوان اسطوره بلکه به عنوان واقعیّتی تاریخی تلقی می‌شدند. یعنی فردوسی تاریخ ایرانیان و حماسه‌های ملی آنان را به نظم کشید نه اسطوره‌های آنان را.

شاهنامه‌های منظوم دیگر

فردوسی نخستین کسی نبود که به نظم حماسه‌های ملی اقدام کرد پیش از او دیگرانی نیز دست بدین کار زده بودند. از آن میان دقیقی طوسی (همشهری فردوسی) شایستهٔ نامبردن است. وی شاعری خوش‌قریحه بود که نخست به نظم شاهنامهٔ ابومنصوری اقدام کرد ولی هنوز چندی از آغاز کارش نگذشته بود که به دست یکی از بندگانش کشته شد و کار او ناتمام ماند. فردوسی در شاهنامهٔ خود از دقیقی به نیکی نام می‌برد و هزار بیت از سروده‌های او را در کار خود می‌گنجاند ( برای قدردانی). هزار بیت دقیقی مربوط به پادشاهی گشتاسب و برآمدن زرتشت است. ذبیح‌الله صفا به این هزار بیت لقب گشتاسپ‌نامه داد که خوشبختانه امروز جاافتاده و مقبول است.

شخص دیگری که پیش از آن دو به نظم حماسه‌های ملی پرداخته بود شاعری بود با نام مسعودی مروزی. متاسفانه امروز بیش از چند بیت از شاهنامهٔ او در دست نیست. اما ظاهراً در زمان فردوسی شهرتی بسزا داشته‌است. جالب توجه‌است که شاهنامهٔ او در بحر تقارب نیست بلکه در بحر هزج است (مفاعیلن مفاعیلن فعولن).

کلمات عربی در شاهنامه

قول مشهور ولی نادرست میان عوام این است که در شاهنامهٔ فردوسی از هیچ کلمهٔ عربی‌ای استفاده نشده‌است. گرچه شاهنامه به فارسی سره نیست، مطالعات آماری که خالقی به انجام رسانده گویای آن است که بسامد واژه‌های بیگانه در شاهنامه بیشتر از حدود پنج درصد نیست. این کسر سخت اندک است. چنان که حجم مجموع آثار فارسی‌ای که کاربرد واژه‌های بیگانه در آنها همانند شاهنامه از حدود پنج درصد بیشتر نیست، به حجم شاهنامه نمی‌رسد.

در اینکه فردوسی واژه‌های فارسی را بر عربی ترجیح می‌داده‌است شکی نیست. این هم خاسته از موضوع کار شاعر بود و هم اینکه زمانهٔ فردوسی مناسبِ آن بود. به بیان دقیق‌تر بیشتر منابعی که فردوسی از آنها بهره می‌برد خود در کاربرد واژه‌های عربی امساک می‌کردند. نگاهی گذرا به مقدمهٔ شاهنامهٔ ابومنصوری گویای آن است. از سوی دیگر در مواردی که منابع فردوسی خود ناصیل بوده‌اند و واژه‌های عربی در آنها به وفور یافت می‌شد، کلمه‌های عربی در شاهنامه هم فزونی می‌گیرند. نمونهٔ بارز آن اسکندرنامه‌است که در اصل روایتی غیرایرانی‌است و کلمه‌های عربی در آن بسیار بیشتر به نسبت سایر قطعات شاهنامه یافت می‌شود.

برخی تعداد واژگان عربی دخیل در شاهنامه را ۸۶۵ وازه می‌دانند. صافی، صباح صبح صبر صبوح صحاب صحرا صدف صدا صعب صف صفت صل(بکسر اول) صلاب و…. نمونه‌ای از این واژگان که تنها از نوع کلمات با ابتدای حرف صاد است.

تدوین شاهنامه

فردوسی شاهنامه را دو بار تدوین کرده‌است. نخستین تدوین شاهنامه در دورهٔ نوح دوم پسر منصور مقارن با ضعف دولت سامانی که نشانه‌هایی از زوال آن دولت پدیدار بود در ۲۵ اسفند سال ۳۸۴ در ۵۵ سالگی شاعر تا این ابیات به انجام رسید.

سر آمد کنون قصهٔ یزدگرد		به ماه سفندارمذ روز ارد
ز هجرت سه‌صد سال و هشتادوچار		به نام جهان داور کردگار

با توجه به تولد فردوسی در سال ۳۲۹ ه‍.ق او در سال ۳۸۴ ه‍.ق ۵۵ سال داشته‌است. با این همه از اشارات شاعر به ۶۰ و ۶۱ و ۶۳ سالگی خود در بخش ساسانیان برمی‌آید که بعدها هم در تهذیب و تکمیل آن می‌کوشید. شاهنامه‌ای که فردوسی به مدت شش سال از ۶۵ سالگی کوشیده بود که آن را به صورتی باب طبع محمود درآورد سرانجام در ۷۱ سالگی او آماده شد.

چو سال اندر آمد به هفتادویک

همی زیر بیت اندر آرم فلک

آن گاه شاعر تاریخ این واقعه را سال ۴۰۰ هجری ذکر می‌کند.

ز هجرت شده پنج هشتاد بار

به نام جهان داور کردگار

منبع:دانشنامه فارسی ویکی پدیا

همچنین بخوانید :

«تاریخ ما» در فیس بوک فید «تاریخ ما»

© فوئبوس آپولو برای اسطوره ها و افسانه ها, | لینک به نگاره |
برچسب ها: آزادسرو, ابن مقفّع, ادا, ادیان, اساطیر, اساطیر ایران, اسطوره, اسلام, اسلامی, اسکندر, اش, افسانه, ال, اوستا, ایران, ایرانی, ایرانیان, بحر متقارب مثمن محذوف, بندهش, بهرام, بودا, بیژن, تاریخ, تاریخی, تانه, تور, توران, تورانیان, توس, جشن, جهان, حماسه, حماسی, خدا, خوتای نامگ, داستان, دقیقی طوسی, دولت ساسانی, دین, دینکرد, دینکردکیومرث, ذبیح الله صفا, رستم, رودابه, روزبه, روم, زال, زرتشت, ساسانی, سترگ, سهراب, شادان برزین, شاهنامه, شاهوی, شای, صدف, عرب, فردوسی, فری, قرآن, قهرمان, قیقی, ماخ پیر خراسانی, مار, مانا, مانی, ماه, معنی, نات, نظم, نوح دوم, نگاهی, هل, هند, واژه, وستا, پادشاه, پهلوان, پهلوی, پیشدادیان, کتاب, کلمه, کلیله و دمنه, کیومرث, گرازان, گشتاسب, گشتاسپ, گشناسپ نامه, گی, یشت ها, یم, یونسکو

شکل گیری اساطیر ایران

حامد منوچهری کوشا — Thu, 12 Jan 2012 11:33:50 +0000

کهن‌ترین نمونه‌هایی که از صورت باستانی اساطیر ایران مانده‌است اشاره‌هایی در اوستاست به‌خصوص در یشت‌ها. چون یشت‌ها بیش از هر چیز مجموعه‌ای سرودهای نیایشی‌است اشارت‌های مفصل به اسطوره‌ها در آنها نیست. هر آنچه هست سربسته و کوتاه است. وانگهی تدوین‌کنندگان یشت‌ها از آشنایی شنونده با شخصیت‌هایی که نام برده می‌شدند مطمئن بودند. به هر حال همین اشارات کوتاه، و البته نسبتاً پرشمار، سخت به کار می‌آید. از جمله به کمک آنها صورت کهن نام شخصیت‌ها را اندر توان یافت.

مفصل‌ترین متن‌ها دربارهٔ اساطیر ایران در نوشته‌های زرتشتی به زبان فارسی میانه‌است. تدوین نهایی اکثر آنها در اوایل دوران اسلامی‌است. ولی بیشترشان مبتنی بر متن‌های اواخر دورانساسانی‌است که بعضاً مطالبی مربوط به وقایع پس از حملهٔ تازیان به ایران نیز به کتاب اضافه کرده‌اند. شماری از نامورترین این کتاب‌ها عبارت‌اند از بندهشن، دینکرد، گزیده‌های زادسپرم و روایت پهلوی.

پس از آمدن اسلام به ایران، بسیاری از اسطوره‌های ایرانی کنار گذاشته شد یا حداقل از رونق و رسمیت افتاد؛ خصوصاً آنها که در تضاد یا تقابل با باورهای اسلامی/سامی بود. اسطوره‌های مربوط به خلقت، کردارهای ایزدان و کلاً یزدانشناسی نیروهای فراطبیعی، و پیشبینی‌های مربوط به پایان جهان از آن جمله‌است. برخلاف موارد ذکر شده، کردارهای شخصیت‌های اسطوره‌ای در قالب حماسه بهفارسی نو انتقال یافت و تا اندازهٔ زیادی حفظ شد. چنان که بزرگ‌ترین اثر حماسی تاریخ ایران شاهنامه فردوسی در دوران اسلامی نوشته شده‌است. شاهنامه از نظر ادبی و حماسی بر همهٔ آثار دوران‌های پیش برتری شگرف می‌دارد.

با آمدن اسلام به ایران اساطیر سامی با اساطیر ایرانی اندر آمیخت. حتی پاره‌ای ایرانیان کوشیدند که نوعی رابطهٔ چه بسا هم‌ارزی میان شخصیت‌های اسطوره‌ای این دو چهارچوب کاملاً متفاوت برقرار سازند. پس زمان و مکان و شخصیت‌های اسطوره‌ای دو نظام اسطوره‌ای ایرانی و سامی با هم خلط شد. مثلاً در اساطیر ایرانی پیش‌نمونهٔ انسان کیومرث است. در دوران اسلامی عده‌ای کیومرث را با آدمکه نخستینِ مردمان در اساطیر سامی‌است یکی دانستند.

در کنار اندرآمیختگی عجیب و چه بسا عمدی اساطیر ایرانی و سامی که با گذشت زمان فزونی می‌یافت، اساطیر ایرانی، بی پذیرفته شدنِ دست‌کم آگاهانه و عمدی عناصر اساطیر اسلامی، نزد اقلیت زرتشتی به حیات و تحول ادامه دادند. از مهم‌ترین این تحولات تغییراتی بود که در پیشبینی‌های مربوط به آخرالزمان صورت پذیرفت. اشارات به مهاجمان تازی و دین جدید فاتحان بیشتر شد. این هم در آثار پهلوی‌ای که پس از اسلام نوشته شده‌است دیده می‌شود و هم در آثار آتی‌ای که زرتشتیان به پارسی تدوین کردند.

تا پیش از تحقیقات جدید، تاریخ ایران (به طور سنتی) از زمان‌های دور با اسطوره‌ها آغاز شدی و اندک‌اندک به پادشاهان تاریخی رسیدی و با تاریخی واقعی پیوند خوردی. با تحقیقات جدید و غلبهٔ دیدگاه انتقادی، بسیاری از شخصیت‌های اسطوره‌ای-حماسی وجههٔ تاریخی خود را از دست دادند و نزد مردمان شخصیت‌هایی «اسطوره‌ای» یا حد اقل «نیمه‌-تاریخی» تلقی شدند. مثلاً شاهان پیشدادی که به طور سنتی نخستین شاهان ایران (و در پاره‌ای موارد جهان) دانسته شدندی امروز اسطوره‌ای یا نیمه-تاریخی در شمار آیند. هنگامی که روایتی «اسطوره‌ای» تلقی می‌شود خودبخود واقعیت تاریخی و عینی از آن سلب می‌شود. آنچه که امروز اسطوره خوانده می‌شود نزد پیشینیان واقعیتی ازلی و ابدی و مسلم بودی. تاریخ‌نگاری مبتنی بر اسطوره — یا دست‌کم نوشتن تاریخ دیرین مبتی بر اسطوره — خاص ایرانیان نبود بلکه آنِ همهٔ نظام‌های فکری کهن بودی: تاریخ عالم را با خلقت آغاز کردندی و تا زمان حال ادامه دادندی.

منبع:دانشنامه ی فارسی ویکی پدیا

همچنین بخوانید :

«تاریخ ما» در فیس بوک فید «تاریخ ما»

© فوئبوس آپولو برای اسطوره ها و افسانه ها, | لینک به نگاره |
برچسب ها: آدم, ادا, اساطیر, اساطیر اسلامی, اساطیر ایران, اساطیرسامی, اسطوره, اسلام, اسلامی, اش, ال, الم, انسان, اوستا, ایران, ایرانی, ایزد, باست, باستان, باستانی, بندهش, تاریخ, تاریخی, جهان, حماسه, حماسی, دین, دینکرد, روایت پهاوی, زرتشت, زن, ساسانی, سامی, شاهان پیشدادی, شاهنامه, شاهنامه فردوسی, طبیعی, فارسی میانه, فراسی نو, فردوسی, مار, نیایش, هل, وستا, پادشاه, پارس, پایان جهان, پهلوی, پیوند, کتاب, کیومرث, گزیده های زادسپرم, گی, گیری, یشت ها, یم

اساطیر پیش آریایی در ایران

حامد منوچهری کوشا — Sun, 08 Jan 2012 19:27:51 +0000

ایرانیان شاخه‌ای از اقوام هندواروپایی بودند که در هزاره‌های پیش از میلاد به فلات ایران در آمدند. با ورود آریایی‌ها اساطیر و فرهنگ سنتی ایشان نیز وارد این سرزمین چندفرهنگی شد. پیشینه مشترک اساطیر هندوایرانی را که به پیش از مهاجرت ایشان مروط می‌شود در بازسازی‌های کیش کهن آریایی شناسایی شده‌است. پس از ورود به ایران اساطیر هند و ایران که با سرزمین‌های جدید با ویژگی‌های طبیعی متفاوتی روبرو بودند از هم جدا شدند. این تفاوت‌ها بعدها در عقاید باستانی هندیان و کیش کهن ایرانی نمایان می‌شود.

پیش از ورود اقوام آریایی به نجد ایران تیره‌ها و اقوام منفردی در این سرزمین می‌زیستند که عمدتا با همسایگان خارج از فلات خود خویشاوندی زبانی نژادی و حتی مذهبی نداشته و خود گاهی دارای همبستگی‌هایی بودند. این اقوام که به سرعت در جامعه آریایی مستحیل و همسان شدند شامل عیلامیان, لولوبی‌ها، گوتی‌ها، کاسی‌ها و اورارتوها می‌شدند. این اقوام که نیمه جنوبی ایران و غرب و شامل غربی را در اختیار داشتن دارای اساطیری ویژه خود بودند. از اساطیر آن‌ها اطلاع چندانی در دست نیست با این‌حال اساطیر کاسی‌ها تا اندازه‌ای به اقوام هندوآریایی شباهت‌هایی بویژه در نام‌ها دارد. اساطیر عیلامی که قومی منفرد و البته دارای قرابت‌های زبانی با دراویدی‌ها غیرآریایی هند، بودند با برخی اساطیر مندرج در ریگ‌ودا مشترک است. سنت‌ها و عقاید این اقوام بدون شک در عقاید جامعه بعدیشان که تحت سیطره فرهنگی آریایی‌ها بود تاثیر گذاشت. با ورود این مهاجران، اساطیر جدیدتری که اساطیر جامع ایران شناخته می‌شوند به این سرزمین وارد شد. محققان بر این باورند که هندوایرانیان به صورت قومی واحد می‌زیستند تا اینکه شاخه‌ای به ایران و شاخه‌ای به هند شدند. برای همین است که صورت کهن اساطیر ایرانی شباهت بسیاری با صورت‌های کهن اساطیر هندی می‌دارد. اسطوره‌شناسان گاه با کمک اساطیر قوم خویشاوند صورت کهن یا باستانی اسطوره‌ای خاص را بازسازی می‌کنند. اثر هندوی که بیشتر از آثار هندو به کار اسطوره‌شناسی ایرانی می‌آید کتاب ریگ‌ودا به زبان سنسکریت است. با جای‌گیر شدن ایرانیان و هندوان در سرزمین‌های نو سیر تکاملی اسطوره‌های تا-حد-زیادی-مشترکِ ایشان تفاوت یافت. اساطیر ایران از اسطوره‌های اقوام بومی نجد ایران و اسطوره‌های میانرودانی تأثیری زیادی پذیرفت. محققان این تأثیرها را در جایجای اساطیر ایرانی نشان داده‌اند.

منبع:دانشنامه ی فارسی ویکی پدیا

همچنین بخوانید :

«تاریخ ما» در فیس بوک فید «تاریخ ما»

© فوئبوس آپولو برای اسطوره ها و افسانه ها, | لینک به نگاره |
برچسب ها: آریا, آریایی, اروپ, اروپا, اساطیر, اساطیر ایران, اساطیر هند, اساطیر پیش اریایی, اساطیری, اسطوره, اش, ال, اورارتو, ایران, ایرانی, باست, باستان, باستانی, ترک, تیر, دون, رع, زمین, سرزمین, سنسکریت, طبیعی, عیلامی ها, فرهنگ, لولوبی, مذهب, هند, هندو, کاسی ها, کتاب, گوت, گوتی, گی, یم

مسئله ی ارشدیّت

حامد منوچهری کوشا — Sat, 26 Nov 2011 19:32:01 +0000

اختلاف میان برادران، غالباً، در چرخة مائویی و باز هم در تقسیم میان اولوفات و لوک، برادر بزرگ‌ترش در میکرونزی ظاهر می‌شود. گروه‌های برادران غالباً، به عنوان صاحبان ثروت و واحد همیاری عمل می‌کنند، اما مسائل مربوط به حقوق فردی و وضعیت نسبی مکرراً، تفرقه برانگیز می‌شود. داستان رونگو و تانگاروآ، تضاد بر سر ارشدیت و حقوق اولین فرد تولد یافته را مطرح می‌سازد.

این داستان در مانگایا، در جزایر کوک (پولینزی) ریشه دارد. تانگاروآ، و رونگو پسران دو قلوی وائتا (گسترة وسیع) و پاپا (زمین) است. تانگاروا، می‌بایستی نخستین فرزند تولد یافته باشد، اما او، ارشدیت را به برادرش بخشید، و چند روز بعد از تولد رونگو، از دمل روی بازوی مادرش تولد یافت. تانگاروآ، همة فنون کشاورزی را، به برادر خود آموخت. پدر وی واتئا، می‌خواست او را وارث همة ثروت والدین سازد، اما پاپا نپذیرفت. از آن جا که نیروی اولین تولد یافته، تانگاروآ، بر همة ثروت آنان متکی بود، جرأت نمی‌کردند که به مایملک خود دست بزنند، بنابراین، نمی‌توانستند بخورند و بیاشامند. به همین سبب، هنگامی که آنان اموال خود را تقسیم کردند، بیشترین سهم به رونگو رسید و همة چیزهای قرمز رنگ از آن تانگاروآ شد، ماهی قرمز رنگ به تانگاروآ، و تمامی اموال دیگر، به رونگو تعلق گرفت. شاه بلوط قرمز و سیب‌زمینی شیرین و قرمز و نارگیل از آن تانگاروآ شد ولی گونه‌های مختلف دیگر به رونگو رسید. تمامی موزها به رونگو، ولی بارهنگ قرمز به برادرش تعلق گرفت. برخلاف میوة موز که سر به پایین دارد، میوة بارهنگ رو به بالاست و از احترام به خدای ارشد، نشان دارد.

تانگاروآ و، رونگو، ضیافتی برپا داشتند و از واتئا و پاپا نیز دعوت به عمل آوردند. هر یک، از غذاهای خود، کپّه‌ای ساختند، ولی کپّه غذای رونگو، خیلی بزرگ‌تر بود. والدین آن‌ها، با بررسی کپّه‌های غذا، تصمیم گرفتند که به رونگو، جایزة فراوانی و وفور را، بدهند اما، تانگاروآ، با کپّه غذاهای قرمز خود، جایزه را برد.

تانگاروآ از امتیازی که رونگو دریافت داشته بود، ناراضی به نظر می‌رسید و در پی دزدیدن علاقة همسرش و نادیده گرفتن حقوق او، نارضایتی‌اش تشدید شد. تانگاروآ تصمیم گرفت آئوئو (مانگائیا) را ترک کند. با قایقی پر از غذاهای قرمز رنگ خود، جزایر بسیاری را پشت سر گذاشت و سرانجام، در راروتونگا و آیتوتاکی، سکونت گزید.

مایملک (مانا) برتر، غالباً به نخستین زاده تعلق می‌گرفت و این امتیازی بود که به تانگاروآ داده شد، به طوری که حتی والدین وی نیز نمی‌توانستند به غذاهای او دست بزنند. مرتبه و مقام از طریق ارشدیت در میان برادران و شاخة تباری، موکد می‌شود. در میکرونزی، به ویژه، در بخش غربی آن ناحیه، مکنت و ثروت جهت آفرینش، واجد اهمیت بسیار است. در اساطیر چنین آمده است که خانواده‌های فقیر، به کمک یاری دهندگان فراطبیعی متمول و نیرومند و تأثیرگذار می‌شوند. معمولاً، به همین ترتیب، می‌توان به افتراق‌ها و تشابهات میان اسطوره‌های جوامع پولینزیایی و میکرونزیایی، پی ‌برد.

منبع:ریچارد کاوندیش،اسطوره شناسی:دایره‌المعارف مصوّر اساطیر و ادیان مشهور جهان، ترجمه‌ی رقیّه بهزادی، تهران،نشر علم،چاپ اوّل،۱۳۸۷

همچنین بخوانید :

«تاریخ ما» در فیس بوک فید «تاریخ ما»

© فوئبوس آپولو برای اسطوره ها و افسانه ها, | لینک به نگاره |
برچسب ها: آئوئو, آفرينش, آیتوتاکی, اختلاف برادران, ارشدیّت, اساطير, اساطیر, اساطیر مکیرونزی, اساطیر پولینزی, اسطوره, اسطوره شناسي, اسطوره شناسی, اش, افسانه, ال, الم, اولوفات, بارهنگ, بران, بلوط, تانگاروآ, جزایر کوک, جهان, خدا, داستان, دين, راروتونگا, رنگ قرمز, روم, رونگو, ريچارد كاونديش, زن, سیب زمینی, شاه بلوط, كشاورزي, كوك, لوف, لوک, مانا, مانگائیا, ماه, مسئله, موز, نارگیل, هند, وائتا, پاپا, چرخه مائویی, گايا

بیرون کشیدن زمین از زیر آب، به توسط مائویی

حامد منوچهری کوشا — Fri, 25 Nov 2011 19:31:57 +0000

بر اساس یک اسطورة هاوایی (پولینزی) مائویی به همراه برادرانش به صید ماهی می‌رفت. وی با آن که ماهیگیر زبردستی نبود، در نیرنگ‌بازی مهارت داشت. غالباً زمانی که برادرانش مشغول صید ماهی می‌شدند، مائویی ماهی‌های صید شدة آن‌ها را، از قلابشان باز می‌کرد و به سر قلاب خود می‌انداخت و ادعا می‌کرد که ماهی‌ها از آن اوست، سرانجام، برادرانش خشمگین از کارهای او، از بردنش برای صید ماهی، سرباز زدند. مادرش وی را به سبب ناکامی‌اش در صید ملامت کرد و او را به نزد پدر فرستاد تا قلاب ماهی‌گیری توانمند و معجزه‌گر با نام مانایی ـ کا ـ لانی را از او بگیرد. زیرا وی، با آن قلاب می‌توانست همة ماهیان را به دام بیندازد. مائویی نیز چنین کرد و هنگامی که برادرانش برای صید ماهی می‌رفتند، به داخل قایق آن‌ها پرید و کوشید به آنان ملحق شود. آنان گفتند قایق کوچک است، و او را به دریا انداختند که تا ساحل شنا کند. در آن صید، برادرانش فقط یک نهنگ شکار کردند. مائویی به آن‌ها گفت که اگر وی را با خود می‌بردند، می‌توانستند ماهی‌های بیشتری صید کنند.

سرانجام، آنان اجازه دادند که مائویی به همراه آنان به جایی بسیار دورتر از ساحل جزیرة مائویی بیاید. این بار هم فقط نهنگ به چنگ آنان افتاد و برادران سرزنش‌کنان سراغ ماهی‌هایی را گرفتند که وعده داده بود. مائویی سپس، مانایی ـ کا ـ لانی را با طعمة بوتیمار منقار قرمز، که پرندة خاص مادش هینا بود، به دریا انداخت. بعد، وردی خواند تا، نیروی قلاب بیشتر شود و اولوآ که نوعی ماهی بزرگ بود را بگیرد. بستر دریا به حرکت درآمد، خروشان و متلاطم شد. ماهی قایق را دو روز، با ریسمان و قلاب در میان موج‌های عظیم می‌کشید. سرانجام ماهی، خسته و ریسمان شل شد. مائویی به برادرانش گفت که طناب را محکم بکشند، با این کار زمین شروع به بیرون آمدن از زیر آب کرد. مائویی به آن‌ها گفت برای آن که ماهی را نگاه دارند، به پشت سر نگاه نکنند. یکی از برادران اطاعت نکرد، ریسمان گسست، و زمین به صورت یک رشته جزیره ماند.

داستان‌های مائویی تداول بسیاری دارند. روایت اصلی داستان صید زمین، احتمالاً به اسطورة همة نواحی اوقیانوسی نزدیک است. حتی در میکرونزی در کارولینای غربی، ماهیگیری به نام موتیک‌تیک وجود دارد، نامش به وضوح، با نام مائویی تی‌کی‌تی‌کی پولینزیایی در ارتباط است. سایر معجزات مائویی، عبارتند از: افراشتن آسمان برای به دام انداختن خورشید تا حرکت آن در آسمان کند شود؛ آفرینش اولین سگ (غالباً از برادرزنش)؛ کوشش برای نابود ساختن الهة مرگ، که با شکست مواجه می‌شود و خودش نابود می‌گردد. مائویی اساساً قهرمانی محبوب است که در اصل، نیروهای وی مورد تأکید نیست. داستان‌های مائویی، بخشی از اسطورة کاهنی به شمار نمی‌رود، اما نزد اقوام اوقیانوس آرام، از شهرت خاصی برخوردار است.

اسطورة ماهیگیری، بر تأکید این حقیقت پای می‌فشارد که فرهنگ‌های میکرونزی و پولینزی اصولاً، فرهنگ‌هایی جزیره‌ای‌اند و زلاندنو، دارای بزرگ‌ترین سهم، از این توده است. دریا و متعلقات آن، اهمیت بسیاری دارند. موضوعات مربوط به زورق و ماهیگیری در اساطیر و افسانه‌ها، بارها، تکرار شده‌اند. در داستان نائورو، یک صدف اصل و اساس جهان را تشکیل می‌دهد. ماهیان، حیوانات و پرندگان غالباً نقش اسطوره‌ای بر عهده دارند، به ویژه در پولینزی، گاه تجلی یک خدا یا یک روح‌اند. برای مثال مائوری، از نوعی سوسمار می‌ترسید که گویا صورت مادی ویروی دیو بوده است.

همچنین بخوانید :

«تاریخ ما» در فیس بوک فید «تاریخ ما»

© فوئبوس آپولو برای اسطوره ها و افسانه ها, | لینک به نگاره |
برچسب ها: آب, آسمان, آفرينش, آفرینش زمین, آفرینش سگ, اساطير, اساطیر, اساطیر مکیرونزی, اساطیر پولینزی, اسطوره, اسطوره شناسي, اسطوره شناسی, اش, افسانه, ال, الم, الهه مرگ, بوتیمار, بيرون, توس, توسط, جهان, خدا, خشم, خورشيد, داستان, روح, ريچارد كاونديش, زلاندنو, زمين, زن, سوسمار, صدف, غول, فرهنگ, قهرمان, كشيدن, مائويي, مائویی, مار, مانا, مانایی کا لانی, ماه, ماهیگیری, مرگ, موت, موتیک تیک, نابو, نات, هاوایی