جشن نوروز یکی از دو جشن بزرگ سال و بدان سان که گفته شد ایرانیان در اعصار کهن سال را به دو فصل گرم و سرد تقسیم می کردند و فصل گرم یا تابستان هَمَ و فصل سرد زیمَ نام داشت.در آغاز نزد ایرانیان فصل سرما ۱۰ماه سال و فصل گرما تنها دو ماه را در بر می گرفت اما در گذر زمان شاید با تغیی شرایط اقلیمی یا گسترش کشاورزی و گله داری تابستان هفت ماه و زمستان پنج ماه را در بر گرفت.در آغاز هر یک از این دو فصل جشنی به نام جشن سال نو بر پا می شد:نخست جشن آغاز فصل گرم و زمانی که گله ها را به چرا می بردند و بعد جشن فصل سرد و زمانی که گله ها به آغل باز می گشتند.

داده های تاریخی گویای آن است که به روزگار ساسانیان نوروز نه در آغاز فروردین بلکههمانند عیدهای مسلمانان همراه با سال قمری در فصل های مختلف برگزار می شد بدان سان که در سال یازدهم هجرت که مبدأ تاریخ یزدگردی و مقارن جلوس یزدگرد است نوروز در ۱۶ ژوئن یعنی در اول تابستان برگزار شد و از ان تاریخ به بعد هر چهارسال یکروز عقب تر کشیده شد تا در سال ۳۹۲هجری به اول حمل و در ۴۶۷ هجری در بیست و سوم حوت یعنی ۱۷ روز مانده به پایان زمستان برگزار شد و این زمانی بود که جلال‌الدین ملک شاه ساجوقی(۴۶۵-۴۸۵)تفویم جدید جلالی را بنا نهاد و نوروز از آن پس در اول بهار که هنگام نجومی تحویل آفتاب به برج حمل است قرار یافت.بدین سان که هرچهارسال یکبار را ۳۶۶ روز محاسبه و پس از تکرار این کار هر ۲۸ سال به جای آن که سال چهارم را۳۶۶روز محاسبه کنند ،در سال پنجم یعنی آغاز سال سی و سوم این کار را انجام دادند و از آن تاریخ سال خورشیدی ۳۶۵ روز و۵ساعت و ۴۸ دقیقه و ۴۶ ثانیه محاسبه می شود.